Yeter ki Müzik Olsun

Aynur Aydın – “Düşüne Düşüne”

Son olarak 2018 yılında “Salla” teklisiyle karşımıza çıkan Aynur Aydın’ın yeni teklisi “Düşüne Düşüne”, geçtiğimiz günlerde Seyhan Müzik etiketiyle yayımlandı. Şarkının söz ve müziği Çağrı ve Berk Telkıvıran’ın ortak imzasını taşıyor, düzenleme ise Çağrı Telkıvıran tarafından yapılmış.

Başından beri ortalama Türk popunun bir tık üzerinde, Batı “sound”unda işler yapmaya çalıştı Aynur Aydın. Onu bu nedenle sevenler oldu. Ama bence bir taraf da hep eksik kaldı. Neydi o eksiklik? Bence sıcaklık ve samimiyet. Yapmak istediği, yaptığı müzik zaten yapısı itibariyle “cool”, ona kabul ama onun sınırı doğru çizilmezse geniş kitlelere sevdirmek zor. Hele ki fiziksel olarak da soğukkanlı, mesafeli bir görünüşünüz varsa daha da zor.

“Düşüne Düşüne” bu handikabı büyük ölçüde ortadan kaldıran bir şarkı. Hem düzenlemesiyle, ritmik yapısıyla yine “cool”, hem de inceden yerli bir melodik yapısı var; sözler de ona keza. Beni Aynur Aydın şarkılarından uzak durmaya itmiş telaffuz problemi de neredeyse yok bu defa. Yani ortalama dinleyicinin kulağını daha kolay yakalayabilecek, nispeten sıcak gelebilecek bir şarkı bulmuş bu defa Aynur Aydın. Bu anlamda kariyerinin en şanslı şarkılarından biri olabilir “Düşüne Düşüne”.

Bu arada söylemeden geçemeyeceğim, “dalı tutunmak” diye bir tabir yok. Olsa olsa “dala tutunmak” ya da “dalı tutmak” olabilir o. Konuşma dilinde “esame”ye evrilmiş kelimenin doğru kullanımı da “esami”dir. “Esame”, “esami”nin çoğuludur çünkü.

Ben olsam klibi de bir moda çekimi gibi değil, daha hayatın içinden, gündelik görüntülerle bezer, şarkıya böyle de sıcaklık katardım. O yapay artistik duruşların, bakışların eskisi kadar rağbet görmediği bir dönemden geçiyoruz çünkü.

Ayşe Hatun Önal – “Katakulli”

Ayşe Hatun Önal, kişisel karizması, “cool” duruşu ve başından bu yana tercih ettiği müzik türüyle kendini farklı bir yere konumlandırmayı başardı. Beklenti çıtasını da yükseltti haliyle. Müziğe ne kadar dört elle sarıldığı konusunda şüphem baki. Zira birkaç sene önce onu bir ödül töreninde izlediğimde (“playback” yapmasına rağmen) sahnede elini ayağını nereye koyacağını bilemeyen bir amatör görünce şaşırmıştım. Sanki stüdyo şarkıcısı olmak ona yetiyor gibi. Onu da canı istediğinde şanı yürüsün diye yapıyor gibi.

Nitekim Önal’ın DMC etiketiyle piyasaya çıkan yeni şarkısı "Katakulli" de kocaman bir iddia taşıyor. Mabel Matiz gibi şu sıralar elini nereye dokundursa altın eden birinden şarkı almak, onunla böyle bir işbirliğine gitmek az şey değil. Üstelik ilk bakışta nasıl tutar ki bu kimya diye düşündürten bir teşebbüs bu. Sonuç; Mabel’in zekâsı ve yaratıcılığının bir kez daha ispatı. Ayşe Hatun Önal imajı için ancak böylesi bir şarkı yapılabilirdi. Hem eğlenceli, hem sürükleyici hem de o nispette “cool” bir dans şarkısı. Mabel’in Sabi Saltiel’le yaptığı düzenleme mükemmel. Uzun zamandır bu kulvardan böyle güçlü şarkı çıkmadı.

Gelin görün ki Ayşe Hatun Önal imajı için biçilmiş kaftan bu şarkının Ayşe Hatun Önal şarkıcılığı için doğru seçim olup olmadığı kocaman bir soru işareti. Fazla da geniş ses aralığı gerektirmeyen soğuk elektronik şarkılara çok yakışan ses rengi bu şarkıda çok doğru yerden tınlamıyor gibi. Belki de bunun üstünü örtmek için geriye itilen sesin ne söylediğini anlamak da mesele. Bir rabarbadır gidiyor. Geriye kulakta hoş bir ritim, melodi, tekrar dinleme isteği kalıyor kalmasına ama keşke bu şarkıyı bir başkası söyleseymiş diye de düşündürüyor. Önümüzdeki yaz her yerde çalınacak şarkılardan biri olacağı kesin, o ayrı.

İzel – “Bizim Ağaç”

Uzun zaman olmuştu İzel’den yeni bir şarkı dinlemeyeli. Yeni albümü ha bitti ha bitecek, ha çıktı ha çıkacak derken de aylar geçti. Bu kadar uzun aradan sonra geri dönmek kolay değildi, hak vermek lazımdı. Ama keşke ‘90’ların ikinci, 2000’lerin ilk yarısı boyunca koştuğu kulvarı bu kadar kolay terk etmese, kendine bu haksızlığı yapmasa ve bu kadar uzun ara vermeseydi. Çünkü her zaman kredisi yüksekti dinleyici nezdinde.

Olan oldu, bitti. Önümüzdeki maçlara bakmamız gerekiyorsa şayet, İzel’in geçtiğimiz günlerde yayımlanan yeni şarkısını ve belki yarın belki yarından da yakın bir tarihte piyasaya çıkacak yeni albümünü merak ve özlemle dinleyebiliriz.

Bazı şarkıcılar böyledir; akıllı prodüktörlerin, işi bilen yapımcıların elinde parlar, güç kazanırlar. Bu da doğaldır çünkü her şarkıcı aynı zamanda işin ticari matematiğini bilmek zorunda değil. İzel’in şanssızlığı galiba uzunca bir süre doğru bir ekiple çalışamaması oldu. Nitekim ne zaman ki Arpej Yapım’la anlaşma imzaladığını duydum, İzel’in bu defa doğru bir biçimde geri döneceğine inancım arttı. Tabii albümü dinlemeden bundan emin olmak mümkün değil ama albümden yayımlanan ilk tekli “Bizim Ağaç” aşağı yukarı bir fikir veriyor.

Sözleri Meral Turan’a, müziği Gökçer Turan’a ait şarkının düzenlemesi Serdar Ayyıldız tarafından yapılmış ve bu genç ekibin elinden genç, taze, ferah bir şarkı çıkmış. Şarkıyı dinlerken en az İzel’in şarkının klibindeki elbisesinin yeşili kadar yeşilleniyor içiniz. Ama bir “hit” mi? Değil. Albümün en güçlü şarkısı mı? Onu da bilemiyoruz. Belki böyle sakin bir ilk adım atmayı özellikle tercih etmişlerdir.

Ne olursa olsun İzel’in o kendine has ses rengini, o naif, ürkek, kırılgan ve dokunaklı şarkıcılığını yeniden, yeni bir şarkıda duymak, dinlemek mutluluk verici.

İzel’in klipte giydiği o elbise de üzerinde fazlaca oynanmış kapak fotoğrafı ve fazla şakrak kapak tasarımı da anlaşılabilir kaygılarını gösteriyor. Ama bence hiç gerek yoktu. Çünkü İzel pop-star ambalajına sarmalanmadan da dinlenebilecek bir ses, bir şarkıcı. Gerçek bir şarkıcıyı öncelikli sevme nedenimiz bedeni, yüzü, kaşı, gözü değildir ki. Öyleyse zaten orada bir sorun vardır. Ben kendi adıma kulaklığımı takıp şarkısını dinlediğimde bana hissettirdiklerini yüz bin ultra mega şahane klip, bir o kadar da şahane fotoğrafa değişmem. Benim gibi düşünenlerin az olmadığını da biliyorum.

Erol Evgin – “Umut”

Bilen biliyor, iki seneyi aşkın bir süredir Melih Kibar’ın hayat hikâyesini bir kitaba dönüştürme gayreti içerisindeyim. Bu süre zarfında çok çalıştım, çok araştırdım, okudum, insanlarla konuştum ve çok şey öğrendim. Hâlâ da öğreniyorum. Müziğe adanmış bir ömrün satır aralarında bir dehanın, olağanüstü bir zekanın, sıra dışı bir adamın müthiş zengin ve renkli hikâyesi saklıymış aslında.

Daha Türkiye’de “telif” kelimesinin anlamı bilinmezken verdiği mücadele, eline geçen her fırsatta bu konuda bir şeyler söyleyerek müzik üreten ve tüketenleri bilinçlendirme çabası, kimseye müdanası olmadan doğru bildiği yolda tek tabanca yürürken bir yandan da irili ufaklı elinin değdiği herkesin hayatının kazanç hanesine yazılması onun şarkıları kadar konuşulmamış ama bence bir o kadar değerli ve konuşulması, anlatılması gereken özellikleri.

Her yitip giden değere yaptığımız gibi Melih Kibar’ı da çok bilinen ve popüler olmuş eserleri kadar biliyor, hatırlıyor, anıyoruz. Oysa onlar buzdağının görünen yüzü sadece. Onlardan öğreneceğimiz çok şey var. Kıymetli, özel, benzersiz insanların hem hayat hikayelerini hem de popüler olmuş veya olmamış bütün eserlerini okumak, araştırmak, dinlemek, irdelemek, anlamaya çalışmak lazım. Aksi halde yüzeysel bir saygı selamından öteye geçmiyor gösterdiğimiz vefa.

Bugün Melih Kibar’ın ölüm yıldönümü. Çok genç yaşta, henüz 54 yaşındayken, 7 Nisan 2005 günü kaybettik onu. Çok sevdiğim ama günümüzde pek de dolaşımda olmayan bir bestesi ile anmak istedim onu. 1979 yılında yayımlanan ikinci Erol Evgin 33’lüğünde ilk kez dinleyici karşısına çıkan bir Melih Kibar – Çiğdem Talu şarkısı bu. O günlerin tıpkı bugünlere benzeyen biraz karanlık, karmaşık, belirsizliğin ve umutsuzluğun hüküm sürdüğü siyasi ve toplumsal atmosferinde Çiğdem Talu’nun müthiş bir duyarlılık ve incelikle kaleme aldığı, insanca bir umuda dair şarkı sözleri ve Melih Kibar’ın klasik kabul edilebilecek nitelikte bestesi: “Umut”.

Bu şarkı 1979 yılından 2006 yılına dek sadece plak üzerinde kalmış, yıllar sonra ilk kez 2005 yılında yayımlanan Erol Evgin’in “İşte Öyle Bir Şey” adlı plak kayıtları derlemesi ile günışığına çıkmıştı. Bugün bir kez daha dinlemenin tam zamanı. Hem Melih Kibar’ı yad etmek, hem de her şeye rağmen umut tazelemek için.

Bülent Ersoy – “Ümit Hırsızı”

Son albümünü 2011 yılında yayımlayan Bülent Ersoy’un uzun zamandır beklenen Tarkan imzalı şarkısı nihayet geçtiğimiz günlerde DMC etiketiyle yayımlandı. “Ümit Hırsızı” adını taşıyan şarkının düzenlemesi Taşkın Sabah tarafından yapılmış.

Bu şarkıyı Tarkan kendi albümlerinden birinde söylemiş olsaydı çok eleştirebilirdim. Gelin görün ki Bülent Ersoy’a çok ama pek çok yakışmış. Tarkan’ın en iyi yaptığı şeylerden biri olan alaturka – yandan. Ersoy’a neden yakıştırdığımı ise daha net izah etmeliyim.

Bülent Ersoy diskografisini başından beri yakinen takip etmiş, özellikle de ‘80’lerde yaptığı her albümü döndüre döndüre dinlemiş, bunun adı “guilty pleasure” ise şayet, o “pleasure”ın dibine vurmuş biri olarak rahatlıkla söyleyebilirim ki onun stüdyoda şarkı kaydetmesinin en büyük handikabı ölçülere sığmayan ağdalı şarkı okuma biçimidir. Aranjörler de bunu bilir ve şarkıların temposunu düşürdükçe düşürürler ki ölçü kaçmasın. Son yıllarda ise, Ersoy’un sesini kesip biçerek sığdırıyorlardı ölçüye. Bu da giderek tatsızlaştırıyordu ortaya çıkan şarkıları. “Aşktan Sabıkalı” gibi Bülent Ersoy’a cuk oturacak bir şarkı bile bu sakatlığıyla yoruyordu dinleyeni.

Neyse ki “Ümit Hırsızı”nda böyle bir durum yok. Şarkı Bülent Ersoy’a kendi alanında dolaşma şansı verirken bir yandan da ona sınırlar çizmiş. Haliyle de usturuplu bir yorum çıkmış ortaya. En azından Bülent Ersoy’un sesini ve şarkılarını sevenleri memnun edecek düzeyde. Ben kendi adıma gayet tatmin edici buldum. Tabii Ersoy şarkıyı söylerken dilediğince abartamadığından mıdır nedir, abartma hakkını klipte kullanmayı ve kullanırken ikiye katlamayı tercih etmiş. Kulağınız değil ama gözünüz yoruluyor izlerken ki o da ayrı mesele.

Cem Karaca – “Mutlaka Yavrum”

Cem Karaca upuzun bir hikâye, bir şarkı, bir filmdir anlatmaya kalksanız; özetlere sığmaz. Ama benim için “Mutlaka Yavrum”dur en çok. Şarkıda bahsi geçen yavru kadarken ben daha, ne anlıyorduysam o şarkı sözlerinden artık, bilmem yoksa melodisi miydi derinime işleyen ama bu şarkıyı dinlemeler yetmezdi bana. Öyle severdim. Bu yaşıma geldim, hâlâ ne zaman açıp dinlesem ya da bir yerlerde çalınsa kulağıma, o dakika gözlerim dolar, illa ki kederlenirim.

Şimdi bugün dinlediğimde tekrar gördüm ki “Mutlaka Yavrum” henüz eskimemiş. Bizden önceki kuşaklar gibi bizim de artık kendimizden geçmiş beklentimiz, yavrularımıza dair inanca, umuda dönüşmüş. “Biz görmedik, sen görürsün yavrum.” Yani vazgeçtiğin yere mıhladığın başlangıç. Ve Cem Karaca’nın o benzersiz sesinde yankılanarak çoğalan “insan olmanın verdiği onur”.

Söz ve müziği Cem Karaca’ya ait “Mutlaka Yavrum” ilk kez 1975 yılında 45’lik plak olarak yayımlanmıştı. Sonrasında 1977’de yayımlanan “Parka” adlı albümde yer aldı.

2005 yılında, Karaca’nın ölümünden sonra yayımlanan saygı albümüne de “Mutlaka Yavrum” adı verilmişti ve o albümde bu şarkıyı Edip Akbayram seslendiriyordu. Yavuz Plak tarafından yayımlanan sayısız Cem Karaca albümlerinden birinde şarkının Cem Karaca tarafından yapılmış farklı bir versiyonu da ortaya çıkmıştı yıllar sonra ama Yavuz Plak yeniden basımları o kadar karmaşık ki ben bile hatırlamıyorum ilk ne zaman yayımlandı ki şu anda YouTube üzerinde de şarkının orijinal versiyonundan çok o versiyonu mevcut.

Bugün Cem Karaca’nın doğum günü. İyi ki bu hayattan geçmiş dediklerimizden. Kimse “mutlaka” kelimesini onun kadar inandırıcı, ikna edici söyleyemezdi herhalde. Umudumuz onun sesinde yeşeriyor hâlâ bu yüzden. Ruhu şâd olsun.

Hakkımda

Takip Et

Bu Hafta Çok Okunanlar

Arşivden