Bu Blogda Ara

27 Haziran 2016 Pazartesi

Kenan Caz Yaptı!


(KENAN DOĞULU HARBİYE AÇIK HAVA TİYATROSU KONSERİ 25 HAZİRAN 2016)

Konser boyunca iki farklı pantolon giydi Kenan Doğulu. İki de farklı kemer taktı doğal olarak. Ama her iki kemerin de ucu pantolon köprüsüne takılmamış, serbest bırakılmış ve sol taraftan aşağı doğru sarkmış vaziyetteydi gece boyunca. Belli ki bilerek yapılmıştı. Ajda ise bundan 36 yıl önce aynı şeyi bilmeden yapmıştı. Dolmabahçe Sarayı’nın ön cephesinde yapılan TRT çekiminde kocaman güneş gözlükleri ve her zamanki doğaçlama dans stiliyle yanındaki iki erkek dansçıya havalı havalı eşlik etmeye çalışıyor, bir yandan da “Bambaşka Biri”ni söylermiş gibi yapıyordu. Üzerindeki yeşil bluzla aynı renk örme kemerinin ucu her nasılsa sarkık kalmıştı. İki yıl filan sürdü o moda. Hepimiz örme kemer taktık, ucunu da aynen öyle sarkıttık. O zamanlar memleketin yegâne “trendsetter”ı Ajda’ydı çünkü. Şimdi Kenan’dan özenip de kemerini sarkıtan olur mu bilmem. Artık herkes kendi çapında “trendsetter” çünkü.


Çok değil, daha bir hafta önce detaylı bir Kenan Doğulu portre yazısı yazdım Milliyet Sanat dergisi için. Ağustos sayısında yayımlanacak. Yazıya yeni Kenan Doğulu albümü vesile olmuştu; konsere gitmeme de öyle oldu. Zira konserlere eğlenmek için değil, dinlemek için giden biri için bir Kenan Doğulu konseri her zaman ilk tercih olmaz; hatta hiç tercih de edilmeyebilir çünkü cümle âlem bilir ki Kenan konserlerinde çok eğlendirir. Ama bu defa o ihtimal düşüktü biraz. Ortada bir caz albümü vardı ve dinlemelik olacağı aşikâr bir Kenan Doğulu konseri beni bile cezp edebilirdi. Etti de nitekim. O yüzden gittim. İlk paragraftaki sarkık kemer hikâyesi de aslında sadece “Kenan Doğulu’nun Açık Hava’daki konserine gittim,” demek için kulağımı tersten tutmamdan ibarettir; yoksa konserden aklımda kalan ilk ve tek detay değil. Bu zamanda uzun yazı okutmak kolay mı?


Şunu baştan söyleyeyim; Kenan Doğulu kıdemi, tecrübesi ve yetkinliğinde bir müzisyenin, yanına işin virtüözlerini de alarak (ya da onların arasına dâhil olarak) kendi şarkılarının caz versiyonlarından oluşan bir albüm yapması çok önemli, çok kıymetli. Çoktan “varyeteye doymuş” olması lazım gelen bir popüler şarkıcı, çıtayı biraz daha yukarı çekecek cesareti göstermeli; garanti yolların dışına da çıkabilmeli. Anlaşılır, anlaşılmaz, o ayrı mesele. Bunu denemek bile takdire şayan. 


Ama tabii alınan bu riskin kendisini en açık göstereceği yer de konser alanı olacaktı hiç kuşkusuz. Bundandır ki daha taksiden iner inmez içine düştüğümüz ergen ve ergenin bir üstü güruhun arasından geçerken sinsi sinsi gülüp “Eğlenmeye geldiniz ama belki de hiç eğlenemeyeceksiniz kih kih kih!..” diye mırıldanmış olabilirim, nasılsa dışarıdan bakınca gençlere her sebeple uyuz olan emekli yaşlı amca gibi göstermiyorum (en azından şimdilik) diye. Kaldı ki Kenan da benden hepi topu beş yaş küçükmüş (“bodur tavuk her dem piliç” derler, o ayrı.)


“Bu konser alanının da kapatılacağı söylentileri çıktı yakınlarda,” dedi Kenan konserin bir yerinde. “Çok fazla da konuşmak istemiyorum ama…”sını da ekleyerek. “Koca Çınar”ı söyleyecekti o sırada ve yıllar önce yazdığı bu şarkının bugünlere o günlerden çok daha fazla uyduğunun altını çizmekte haklıydı. “Giderek ‘gusto’suzlaşan, zevksizleşen çevre…” diye tanımlarken etrafımızda olan biteni, koca bir alkış alması boşuna değildi. Konsere gitmeden önce evde albümü dinlerken ben de o şarkıya takılmış, belki de sözlerine ilk defa dikkat etmiş ve benzer şeyler düşünmüştüm zira. 


Pop böyle bir şeydir ya; bütün o eğlencesi, debdebesi, şuursuzluğu arasında hiç ummadığınız bir anda, ummadığınız bir yerde hayata dokunuverir; yazanını, yapanını bile şaşırtır. Açık Hava’nın bir süre önce aniden gündeme düşen bir haberle belirsizleşen akıbeti, bu seneki her konseri tarihe yazacak belki de. Belki de şimdiki Açık Hava’ya dair biriktireceğimiz son anılar bunlar. “Koca Çınar” bana bunları düşündüren şarkı oldu konserde. Şarkının konserdeki yeri burası değil ama bu paragrafın yazıdaki yeri tam da bu yüzden burası. Bu zamanda uzun yazı okutmak kolay mı?


Şimdi sahnede şöyle bir kadro hayal edin: Kontrbasta Ozan Musluoğlu, davulda Ferit Odman ve Mehmet İkiz (iki davul, evet), nefeslilerde Şenova Ülker, Engin Recepoğulları ve Bulut Gülen, piyano/klavyede Ercüment Orkut ve Can Çankaya, vokallerde Tuba Önal ve Sibel Gürsoy… Tanıyorsanız mesele yok, tanımıyorsanız ister hepsini ister birini bile araştırın, açın bakın zaten anlayacaksınız neden o gece o sahnede olduklarını. Çünkü bu albüm için bir “yıldızlar takımı”yla çalışmış Kenan Doğulu ve hepsini Açık Hava’ya da getirmiş. Bu kadro birbirine pek de yabancı değil aslına bakarsanız. 2014 yılında piyasaya çıkan “My Best Friends Are Vocalists” adlı Ozan Musluoğlu albümünde de üç aşağı beş yukarı aynı kadro vardı. Bu nedenle kadroyu Doğulu’nun kurduğunu iddia edemeyiz belki ama bu kadroya bir pop yıldızı olarak dâhil olmasını da hafife alamayız.


Haliyle de konserin başrolünde müzik vardı, caz (haliyle de orkestra) vardı diye düşünebilirsiniz. Ben de öyle düşünmüştüm konserin başında. Ama Kenan ne yaptı etti, bunca virtüöz müzisyenin arasında asıl başrolün yine kendisi olduğunu gösterdi ki bu da beni şaşırtmadı dersem yalan olur. Çok az, belki bir iki kez aksadı. Daha önemli gibi görünen aksaklık “Yazmışsa Bozmak Olmaz”da yaşandı. İki davulcunun müthiş atışmasıyla, çok yüksek enerjiyle başlamıştı şarkı. Sanırım o enerjinin devamı olarak metronomu biraz hızlı gidince, zaten epeyce laf kalabalığı olan nakarat sözlerinde Kenan tıkandı ve söyleyemedi. Yüzü de asıldı bir müddet. Bir de hemen arkasından ara verilip, ara da normalinden fazla uzayınca, kesin dedim Kenan içeride müzisyenlerle papaz oldu, popçu egosu işte bir yerden patlak verdi.


Bir de ikinci yarıya Kenan elinde gitarıyla tek başına çıkmasın mı? Dedim skandal, adamlar kızdı, gitti. İki senedir her türlü akrobatik numaranın denendiği Hande Yener Açık Hava konserlerinde yüreğim ağzımda, bir skandal beklemiş, bulamamışım; hadi o anlaşılabilir bir şey de bu kadar şahane müzisyenin bir arada olduğu konserden bir mahalle kavgası beklemek de neyin nesi? (Hep bir haber değeri arama bulma çabaları; mesleki deformasyon.) Öyle bir şey olmadı tabii ki. Mizansenin bir parçası olarak ikinci yarının bir yerinden sonra müzisyenler sahneye geldiler ve konserin sonuna dek kaldılar.


Çok karışık ilerledim, farkındayım. Hep şu, “bu zamanda uzun yazı…” meselesi yüzünden... Üzerinize afiyet geçenlerde bir haber gördüm, Twitter’da “RT” edilen linklerin büyük yüzdesi okunmadan etmeden “RT” ediliyormuş da ondan bir telaş hâsıl oldu bende; yersiz değil yani.


Neyse… Başa döneyim. Ozan Musluoğlu’nun “dım dım dım dım” şeklinde insanın fevkalade damarlarında hissettiği kontrbas yürüyüşüyle başlayan konsere Kenan Doğulu, ilk paragraftan da anlaşıldığı üzere takım elbiseyle, smokinle filan değil, basbayağı bir “pop-star” görünümüyle çıktı ve “Ex Aşkım”ı söylemeye başladı. Yanı başında üç gitar duruyordu. İşlevleri farklı bu üç gitarın kimi zaman birini, kimi zaman öbürünü çaldı, her defasında şarkıdan önce sahne görevlisi gelip hangi gitarı kullanacaksa onu omzuna takmasına yardımcı oldu. (Bu gereksiz gibi görünen detay, bir sahne görevlisinin her şarkıyı takip edip yeri geldiğinde sahneye fırlayabilmesi pratiğinin belli ki çalışılmış olduğunu göstermesi bakımından bence dikkate değerdi.)


“Ex Aşkım”ın ardından “Aşk Oyunu”, “Baş Harfi Ben” ve “Kıyamam” geldi. Sonra “İlk konserim,” dedi Kenan gülerek. “O kadar heyecanlıyım yani,” demeye getirdi. Haksız da değildi. Bir önceki albümünde röportaj yapma talebime menajerini arama, mesaj gönderme, Twitter’dan “mention”lama gibi nice yöntem denememe rağmen cevap alamadığım Kenan Doğulu, daha bir hafta önce bu albümle ilgili yazacağım yazı için albümü dinleme isteğimi sadece basın danışmanına iletmiş olmama rağmen beni bizzat kendisi arayarak henüz yayımlanmamış albümü dinlememi sağlamış ve beni çok ama pek çok şaşırtmıştı. Bu albüm için başka türlü bir heyecan duyduğu kesindi. Ben onu anlamıştım.      


Tabii pop şarkılarının caza gelirliği, Doğulu kardeşler gibi büyük yüzdeyle armonisi sağlam şarkılar yazan müzisyenlerin ürettiği şarkılar söz konusu olduğunda bile tartışmaya açık. Sözgelimi ben “Gelinim”in caz versiyonunu albümde de, konserde de bayılarak dinleyemedim. Şarkıyı zaten ezelden beri sevmemiş olmam da bir gerekçe olabilir, emin değilim.


“Gelinim”den sonra yukarıda bahsi geçen “Koca Çınar” sekansı yaşandı ve Bulut Gülen’in şahane trombon solosu, “Sımsıkı”ya bağlandı. Ardından “Cam Bebeğim” geldi. Albümü dinlerken sıklıkla eksikliğini hissettiğim husus, Kenan’ın bir caz şarkıcısından ziyade, kendisinin daha edepli, daha durmuş oturmuş bir replikası olarak şarkı söylemesi idi. En azından ucundan kıyısından bir “bebop” tekniği beklerdim. Neyse ki konser boyunca bu eksiği gideren nice vokal performansı sergiledi Kenan. “Can Bebeğim”, albümde de sahnede de Kenan’ın solist olarak caza en çok yakınlaştığı şarkılardan biriydi.


Albümün tek yeni şarkısı “İhtimal”in henüz bilinmiyorluğu, sahne yanlarındaki ekranlara yansıtılan videodan şarkı sözlerinin akmasıyla telafi edildi. Bu arada “İhtimal” sıkı şarkı ve bence çok da sevilecek muhtemelen.


İlk yarı “Yazmışsa Bozmak Olmaz” ile sona erdi. Ara olunca ne yapıyoruz? Hayır, o nicedir Açık Hava gibi kimi açık alanlarda da içilmesi yasaklanmış o çok kötü pis şeyi içmek için tuvaletlerin yanı başında tahsis edilmiş minicik alana bir koşu gitmiyoruz tabii ki; zira çok kalabalık ortalık. Onun yerine oturduğumuz yerden etrafta kim var kim yok bakınıyor, fazladan bir haber çıkar mı derdine düşünüyoruz (“mesleki deformasyon” tabirini kullanmış mıydım daha önce?)


Ooooo kimler kimler gelmiş? Kenan’ın ağabeyi, annesi, kayınvalidesi de buradaymış. Ve elbette zevcesi de… Her ne kadar ancak ışıklar kararıp konser başlayayazdığında sahnenin önündeki orkestra çukuruna düşme pahasına protokolün ilk sırasındaki yerini almış olsa da bu gözler Beren Saat’i göremeyecek kadar bozulmadı daha. İlk kez gördüm ama tahminimde yanılmadığımı anladım. Beren Saat ne Kösem Sultan, ne Fatmagül, ne de Revenge’in Türk versiyonundaki o kızcağız. Beren Saat bildiğin Bihter. Tabii bunu inandırıcılık, dolayısıyla tavır açısından söylüyorum, yoksa yakın zamanda ölüm yıldönümünde andığımız Bihter’in (Allah rahmet eylesin) hayali bir karakter olduğunu kabul etmeyecek kadar hayalperest değilim. Kaldı ki fiziken benzese bile, Allah karakterini benzetmesin, değil mi ama?


Tam burada bir şey söyleyeceğim… Konser boyunca çalışan kameralardan ekranlara yansıyan görüntüler gerçekten çok iyiydi. Müthiş detaylar, estetik ve sanatsal bir yaklaşım, hareketli bir teknikle basbayağı DVD çektiler kaşla göz arasında. Yönetmeni, görüntü yönetmeni, resim seçicisi kim idiyse tebrik ederim. Özellikle Kenan’ı ve onu huşu içinde dinleyen Beren’i aynı karede yansıttıkları bölümler dizilerdeki şarkılı bölümleri aratmadı (evet, dizilerde şarkılı bölümler oluyor artık; klip desen değil de onun gibi bir şey, bilirsiniz işte, şarkılar da oradan yürüyor ya hani.)


Sertab vardı işte seyirciler arasında, Fatma Turgut vardı, yanında Kerem Fırtına (Kiralık Aşk dizisindeki İso yani)… Çıkıyor olabilirler mi? Yok canım, sadece arkadaştırlar. Caz konserinde düşündüğün şeye bak! Öte yanda Şebnem Ferah, Özge Fışkın, Fuat Güner, İzzet Öz, Ece Seçkin, Aynur Aydın, Belçim Bilgin, Deniz Çakır, Esra Erol, Neslihan Yeldan… Daha çok müzisyen olmasını beklerdim ama bu ara herkes Bodrum’da tabii. Ben müzisyen olsam bu seneki konserler içinde en merak edeceğim bu olurdu kuşkusuz. Kaldı ki Instragram’da geçirilecek bir on beş dakika, denizi, kumu, havuzu, eğlencesiyle Bodrum’a gitmiş kadar olmanızı sağlıyor artık, uçak parasına yazık.


İkinci yarıda sahneye sadece gitarıyla gelip sahne merdivenlerinin hemen başına oturan Kenan, “Dön Gel”le başladığı akustik sekansı, “Aşkım Aşkım” ve “Aklım Karıştı” ile devam ettirdi. Sonra içeriden, ekipten birileri daha geldi yanına (Mert Tünay da vardı o birilerinin arasında) ve hep beraber “Tencere Kapak”ı söylediler el çırpa çırpa. Sahnede ve salonda samimiyet dozunun yükseldiği o dakikalarda Kenan, ona konser öncesi biletini imzalatan birini davet etti sahneye. Seyirciler arasından inen genç adam ve kız arkadaşı da sahnedeki ekibe dâhil oldu ve sonra biz aynı genç adamın sevgilisine evlenme teklif etmesine şahit olduk. Alkış kıyamet tabii ortalık. Hani o çift sahneden inip tek tek salondaki herkesin elini sıksa, herkes bir sarılır, omuzlarını pış pışlardı muhtemelen ve sevgi seli oluk oluk akar, Kabataş’tan denize dökülürdü yani, o derece bir coşku hâsıl oldu ister istemez.


Tabii bunun üzerine “Aşk İle Yap” gelmezse olmazdı. Albüm dışı şarkılara geçmiştik çoktan ama orkestranın tekrar yerini alması ile yine caz formundan çok da uzaklaşmadan devam ediyordu konser. “Yaparım Bilirsin”, “Sorma” ve “Pamuk”, salondakilerce eşlikle karşılanan nice şarkı arasında başı çekmiş olabilir. Sonra Kenan, ağabeyi Ozan’ı sahneye davet etti, Ozan piyanonun başına geçip bir solo attı ve “Kurşun Adres Sormaz ki”ye bağladı soloyu. 


Ağabey-kardeşin piyano-vokal düetinden sonra orkestranın da dâhil olmasıyla “Tutamıyorum Zamanı” icra edildi. Bir caz konserinden illa ki beklenen şeylerden biri de bu şarkı esnasında vuku buldu ve adeta bir “jam session” havasında, emprovize bir biçimde devam etti şarkı. Hemen üç sıra arkamda oturan ergen veyahut az ergenin bir üstü kızlara doğru dönüp “N’oldu sıkıldınız mı sefil ergenler, hi ho ha ha!” bakışı fıtlatmanın tam sırasıydı ama baktım onlar telefonlarına gömülmüş, dünya umurları değil. Bu yeni neslin azıcık sıkıldıkları anda kendilerini saniyesinde başka bir ortama ışınlama becerisi, artık çoktan ellerinin bir uzantısı olmuş cep telefonları sayesinde kolaylıkla mümkün oluyor. Dolayısıyla öğüt vererek, azarlayarak, hor görerek filan canlarını sıkmanız imkânsız. Eskiden gençlere her sebeple uyuz olan emekli yaşlı amca olmak daha kolaymış; şimdi zor.


Sonra zaten sahnede “Kandırdım” çalındı, söylendi ve Kenan’ın nazlı yârini çılgın sözlerle kandırmış olması yıllardır olduğu gibi yine çok eğlendirdi herkesi. Sonra Ozan sahneden indi, sonra Ozan’ın piyano çalarken oturduğu taburenin oturağını kendi etrafında döndürmek suretiyle tekrar kısalttılar ve piyanonun asıl sahibi yerine geri döndü. Sadece o gelmedi ama… “Hiç Bana Sordun mu?”nun ilk notalarıyla beraber sahneye bir anda üzerinde Bate Bumbo yazılı bir örnek tişörtler bulunan ve her birinin elinde vurmalı bir çalgı bulunan kızlı erkekli bir grup girdi. 


(Bate Bumbo ritm grubu, ülkemizde uzun yıllar boyu Brezilya vurmalı çalgıları ve ritimlerini çalan tek kişi olma unvanını taşıyan Jozi Levi’nin, değerli müzisyenleri bir araya getirmesi ile 2003 yılında kurulmuş bu arada, bilmemek ayıp değil.) Ortam bir anda Latin Amerika’ya bağladı. Kenan zaten vakti zamanında bu şarkıyı, aynen bu biçimde, Emir Ersoy ve Projecto Cubano’nun albümünde söylemiş idi. Burada da bu Latin havası ve Bate Bumbo’nun da desteğiyle benim eğlenemeyeceklerini düşündüm seyirciyi pekâlâ eğlendirdi. Sonra bu küçük çaplı Rio karnavalı, “Çakkıdı” ve “Kime Ne” ile devam etti.


Bu kadar konser izledim, bunu bir tek (benzetmek gibi olmasın ama) Ferhat Göçer’de görmüştüm daha önce (müzik tarzları çok farklı ya, o bakımdan.) Yok, Rio karnavalından bahsetmiyorum. Sahnedeki şarkıcının bir tür trans haline geçmesinden bahsediyorum. Orada çalınan müzikle, çalan müzisyenlerle, izleyen seyirciyle hem çok alakalı hem de tamamen bağımsız bir trans halinden söz ediyorum. O, bu dünyadan biri değil artık. Başka bir yere gitmiş. Ya da zaten oralıymış aslında da bir konserlik aramıza gelmiş. Tamamen katıksız, katiyen rol olamayacak kadar gerçek bir adanmışlık, uhrevi bir kendinden geçiş hali… İlk yarıda değil belki ama ikinci yarıdan itibaren Kenan hem şarkıcılık performansı, hem sahne üzerinde var oluş biçimi, hali, tavrı ile sahiden sahne için yaratılmış biri olduğunu iliklerimize kadar hissettirdi bize. Haliyle de “Aşkoklik”le yine caz formuna dönerek bitecek konser, alkışlar ve tezahüratlar nedeniyle bitemedi ve “bis” kısmına geçiş yapıldı.


“Aşk İle Yap”ın tekrarı, Kenan’ın (taze bile olsa) bir caz şarkıcısının ağzında eğreti durması pahasına, yılların alışkanlığı ile patlattığı “Eğleniyor muyuz İstanbul?” sorusu ve ardından gelen “Sımsıkı”nın tekrarı ile uzun uzun, tadını çıkara çıkara bir “bis” yapıldı ve biz neyse de sahnedeki müzisyenler pek eğlendi bu esnada. 


Sonrası malum… Işıklar açılır, bizi iki üç saatliğine yaşadığımız hayattan koparıp almış sihirli sahne, beyaz ışıklar altında sıradan, olağan bir şeye dönüşür, bakılacak bir yanı kalmaz ve biz sırtımızı döner, çıkar gideriz. Oturduğumuz şeylerin taş sıralar üzerine yerleştirilmiş plastik oturaklar olduğunu, arkamıza doğru dürüst yaslanamamaktan dolayı sırtımızın ağrıdığını filan ancak o zaman fark ederiz. Yine de yıkılıp yeniden yapıldığında (yapılırsa tabii) yerine getirilecek hiçbir konforun, yaşanmışlıklarla edinilmiş anıların boşluğunu doldurmayacağını bilmenin iç sızısıyla da taksiye biner, evimize döneriz.


Sosyal medyaya şöyle bir baktım eve dönünce. Konsere ayılanlar bayılanlar bir yana, kimileri de şarkıları orijinal hallerinden farklı söylediği için veryansın ediyordu Kenan’a. Hepsinin ortak şikâyeti “eşlik edememek”ti. Halbuki edebildikleri her fırsatta etmişlerdi yine de ki ben en çok eşlik edilememesinden memnundum zaten. Tuhaf gelebilir bu devirde ama ben sahnedeki şarkıcıyı dinlemeye ve izlemeye gidiyorum konserlere; yanımda yöremde her şarkıya istisnasız eşlik eden, duyduğu her yüksek ritimde ayağa fırlayıp figürler sergileyen seyircileri değil. Yani başından beri yazıya sinen anti-ergen ve ergenin bir üstü tavrımın sebebi hikmeti budur. Bunu tabii ancak buraya kadar okuduysanız öğrenebileceksiniz ki müteaddit defalar söylediğim gibi, bu zamanda uzun yazı okutmak hiç kolay değil.

HAZİRAN 2016

1 yorum :

  1. Eline -kalemine- sağlık Yavuz abi.. Kenan'ın sahnede transa geçtiği konusunda sana %100 katılıyorum. Acayip yakışıyor. -evet sonuna kadar okudum- :)

    YanıtlaSil