Yeter ki Müzik Olsun

(15 Nisan 2016 tarihinde www.hayatmuzik.com 'da yayımlanmıştır.)

Bizde adettendir, biz müzik grubunun içinden birisi, özellikle de solist solo bir işte boy gösterirse ezkaza, o grubun dağıldığına dair söylentilerin, dedikoduların ardı arkası kesilmez. Bin yıllık Mazhar Fuat Özkan için bile yıllardır söylenir mesela. Haliyle Ferman Akgül’ün solo şarkısı gündeme düşünce, Manga’nın dağılıp dağılmadığı sorusu da düştü akıllara hemen. Dağılmamış. Ferman açıkladı bunu. Kaldı ki bir grubu oluşturan elemanların birlikte yarattığı ruhun, müziğin dışında, daha farklı, belki daha özgür işler yapmaya niyet etmesi kadar doğal bir şey olamaz. Ferman da öyle yapmış.

Ferman Akgül’ün ilk solo teklisi “İstemem Söz Sevmeni”, geçtiğimiz günlerde 06 Records ve EMI Müzik ortaklığıyla yayımlandı. Teklide bestesi Yunan müzisyen Sabanis Giorgos’a ait, orijinali Yunanca bir şarkıyı, kendi yazdığı Türkçe sözlerle seslendiriyor Ferman. Seslendirirken de Türkiye’deki en önemli buzuki ustalarından “Buzuki” lakaplı Orhan Osman da ona eşlik ediyor (ve hatta Buzuki Orhan ilk kez bir klip için kamera karşısına geçmiş bu şarkı vesilesiyle.)

Yunan popüler müziği ne çare ki bizden fersah fersah ötede. Hem sektör olma ve dünyaya açılma anlamında böyle bu, hem de müzikal açıdan. Bizim sade suya tirit popüler şarkı formlarımız, düzenlemelerimize karşılık onların popüler şarkılarında olağanüstü bir melodi zenginliği, deveye hendek anlatan müzikal yapılar, kulak dolduran düzenlemeler ve icralar var. Evet, durum böylesi bir genelleme yapılabilecek kadar açık ve net. Bununla birlikte her iki ülkenin müzik beğenisi, ritim ve melodi anlayışında ortak payda çok fazla bu nedenle de birbirimizden şarkı alışverişimiz yıllar yılı hiç bitmedi. İşte bu şarkı da o alışveriş listesine dâhil edileceklerden.

Ferman belli ki ilk solo çalışmasında işi şansa bırakmak istememiş ve kolaycı bir formülü uygulamış: Alttan alta “rock” tınısını da hissettiren bir Yunan şarkısını adapte etmek. Şarkı hakikaten çok güzel, çok etkileyici. Ferman’ın yazdığı Türkçe sözler de öyle. Buna karşın şarkının orijinal halini dinlerseniz (Keti Garbi’den “Anemodarmena”) o cayır cayır gitarları bulamayacaksınız Türkçe versiyonda. Yani Ferman şarkıyı yumuşatmayı tercih etmiş, nedendir bilinmez.

Ferman Akgül iyi bir solist olduğu kadar iyi bir de şarkı yazarı. Dolayısıyla solo çalışmalarını kendi şarkılarıyla da devam ettirmesi ihtimal dâhilinde. İlk olarak bu şarkıyı seçmesi, Manga formundan uzak bir iş yapması açısından doğru belki ama kendi açısından “farklı” bu işin, müzikal anlamda çok da farklı bir yerde durduğunu söylemek mümkün değil. Gripin ya da Emre Aydın da söyleyebilirdi bu şarkıyı pekala; onu kast ediyorum.

NİSAN 2016

(15 Nisan 2016 tarihinde www.hayatmuzik.com 'da yayımlanmıştır.)

Model’in son albümü “Levlâ’nın Hikayesi”nin üzerinden üç yıla yakın zaman geçmiş. Bu cümleyi yazmak için arşive tekrar bir dönüp baktım, acaba yanılıyor muyum diye. Zira o geçen zamanı ben kendi adıma asla fark etmedim. Model sanki hep gündemdeydi, hep ortalardaydı bu süre zarfında. Hatta daha dört ay önce albümden “Sarı Kurdeleler”e klip çekmişlerdi. Bir de ya Fatma Turgut solist olarak başka işlerde ya da Can Temiz besteci olarak başka albümlerde görünmüştü. Film müziği filan da yaptılar ayrıca değil mi? Şimdi tek tek toparlayamayacağım hepsini. Ama zaman bunu gerektiriyor galiba artık. Görünürlüğü, devamlılığı aksatmaya gelmiyor; hep ortalarda olmak icap ediyor.

Model’in yeni teklisi “Mey”, geçtiğimiz günlerde DMC etiketiyle piyasaya sürüldü. Grup, şarkıyı şöyle anlatmış: “Belki de ilk defa bu kadar pozitif duyguların hâkim olduğu bir şarkı yaptık. Bu kez ayrılıktan değil, âşık olmanın ve sevmenin coşkusundan bahsettik.“ (Kocan Kadar Konuş filmi için yaptığınız “Pandalar” da aynı temadaydı, o yüzden ilk defa sayılmaz.)

“Şarkının klibi de diğer kliplerimize göre daha aydınlık ve sıcak renklerin kullanıldığı bir video oldu.” (Bak bu çok doğru. Her ne kadar çok kostümler, saçlar ve makyajlar açısından çok başarılı bir dönem klibi olduğu söylenemese de, klibin enerjisini ben çok sevdim. Fatma Turgut’un dans ediş biçimi bile tek başına retro tadı vermeye yetiyor ki klibin ister istemez hatırlattığı Unutursam Fısılda filmindeki Farah Zeynep Abdullah danslarından çok daha inandırıcı.)

“Eskiden şarkıları yaparken bilgisayar başında çok vakit geçirirdik. Bu şarkı grup olarak stüdyoya girip çala çala ortaya çıkardığımız bir şarkı oldu. Sound olarak da elektronik hiçbir şey kullanmak istemedik. Tamamen akustik ve sıcak tonlara odaklandık.” (Bu da pek iyi olmuş. Şarkının retro havası en çok buradan geliyor zaten.)

“Uzun zamandır da ortaya çıkarmak konusunda pek bonkör davranmadığımız alaturka bir tarafımızın da su yüzüne çıkmasına izin verdik. Şarkı aslında sonbaharda gelecek albümün tarzı hakkında da oldukça ipucu veriyor.” (Buna hiç itirazım olmaz zira Model’in Ölü Gelin imajından ve şarkılarından ikrah gelmemişti desem yalan olur. Alaturka ve hatta arabeskin bu biçimde kullanılmasından rahatsız olanlardan, “gerçek ‘rock’ bu değil” diye tepinenlerden değilim; iş ki sonu “ağlak”lığa, duygu sömürüsüne ve dahi sahtekârlığa varmasın.)

Sözün özü ben bu yeni biçim arayışını da, bu yeni formunu da sevdim Model’in. Müziğin bütünü içerisinde elbette tek başına yeni, daha önce yapılmamış bir şey olduğu söylenemez belki ama Model çizgisinde doğru bir hamle olacağı pek rahat söylenebilir.

NİSAN 2016

KARDEŞLİĞİ, BARIŞI, AYDINLIĞI ARAR GİBİ

(13 Nisan 2016 tarihinde Milliyet Sanat dergisi internet sitesinde yayımlanmıştır.)

Hilal Nesin, Ahmet Nesin’in eşi, yani Aziz Nesin’in gelini. Ama onu salt böyle tanımlamak haksızlık olur. Zira Çamşıh’lı bir ailenin halk türküleri ve ozanları arasında büyümüş çocuğu olan Hilal Nesin, konservatuarın halk müziği bölümünden mezun olduktan sonra Müjdat Gezen Sanat Merkezinde tiyatro eğitimi de almış, tiyatro oyunlarında sahneye çıkmış, oyunlar yazmış, bir de tiyatro topluluğu kurup sanat yönetmenliği, yönetmenlik yapmış, dahası altı da kitap yayımlamış. Yani müzik, edebiyat, tiyatro gibi sanatın ayrı ayrı ama birbiriyle her daim ilintili disiplinlerinde yıllar süren bir uğraşı var Nesin’in.

Hilal Nesin’in ilk albümü “Dağarcık”, geçtiğimiz günlerde Çimen’s Yapım etiketiyle yayımlandı. Nesin bu albümde 10 türküye sesiyle hayat verirken, şahane bir kadroyu da bir araya getirmiş; daha doğrusu kartonetteki teşekkür yazısından da anlaşıldığı üzere, şahane bir kadro ona destek vermek için bir araya gelmiş. Bir halk müziği icrası olmasının ötesinde akademisyen kimliği ile de tanınan Necip Yılgın’ın aranjörlüğünü yaptığı albümde Mazlum Çimen, Hasan Yükselir, Müjdat Gezen gibi usta isimleri görmemiz boşuna değil.

Sivas katliamından kıl payı kurtulan Aziz Nesin ile aynı katliamda babası Nesimi Çimen’i kaybeden Mazlum Çimen, fakat aslında tüm o katliam kurbanlarının aileleri yıllardır bir acı akrabalık bağıyla bağlı birbirine. Nitekim albümün açılışında Mazlum Çimen’in bestesi üzerine Müjdat Gezen’in seslendirdiği Aziz Nesin mısraları da “Sivas Acısı”nı anlatıyor. “Suç ne sende ne bende, suç seni karanlıklara gömende,” diyor Aziz Nesin. Sonra ardı ardına memleketin her köşesinden türkülerle Hilal Nesin alıyor sözü. Bunca kinin, öfkenin, cehaletin, düşmanlığın ortasında, ortak sözün, ortak dilin, ortak yaşanmışlıkların türkülerinde kardeşliği, barışı, aydınlığı arar gibi. İyi geliyor dinledikçe, iyileştiriyor bu yüzden… Hem seçilen türkülerin duygusu, ruhu, hem de o türkülerin icrasında ve yorumundaki katıksız safiyet.

Pek çok ismin ama en çok da Ruhi Su’nun sesinden kulaklarımıza yer etmiş “Deveyi Deveye Çattım” ve “Topal (Koşma)”, Hasan Yükselir’in sesiyle eşlik ettiği “Yârim Derdini Ver Bana, İskeçe’den “Penceresi Yola Karşı”, Trakya’dan “”Biber Ektim”, Ege’den “Muğlalı”, Antep’ten “Değirmen”, Kerkük’ten “Baba Bugün Dağlar Yeşile Boyandı”, Erzurum’dan “Çıkrık” ve Nesimi Çimen’in “Sor Nazlı Yar”ı ile albüm başından sonuna bir zenginlik, cömertlik içinde akıp gidiyor. Her bir türkünün bir öyküsü, bir anlattığı var ve o öyküler, hiçbir süse püse, gösterişe mahal vermeden, olanca sadeliğiyle sunuluyor dinleyene. Hilal Nesin’in bu işin eğitimini almış olmasına karşın ne TRT usulü bir akademik soğukluğu, ne de piyasaya teamülü abartılı gırtlak oyunları var. Tam da bu toprakların kokusunu, demini almış ses rengi, pozitif ve ferah tınısı ve de iddiasız şarkıcılık biçimiyle kendini dinlettiriyor.

Kapağında da belirtildiği üzere, albümün tüm gelirinin Nesin Vakfı’na bırakılacağını da hatırlatayım. Bir albümün geliri ne kadar olur bu zamanda bilinmez ama büyük büyük firmaların uçsuz bucaksız karanlıklara, kötülüklere sponsor olduğu bu zamanda, aydınlığa bağışlanacak üç kuruş bile değerli, kıymetli şüphesiz.

Son zamanlarda dinlediğim en iyi halk müziği albümü “Dağarcık”. Halk müziğini misketten, horondan, sonradan üretilmiş acıklı ama hikâyesiz Karadeniz şarkılarından ibaret sanmıyorsanız şayet, bu albümü bağrınıza basabilirsiniz. Ya da ne hacet; zaten dinledikçe o bağrına basacak sizi.

NİSAN 2016

HER YERDE KALBEN VAR

(5 Nisan 2016 tarihinde Milliyet Sanat dergisi internet sitesinde yayımlanmıştır.)

Şarkısında “her yerde saç var” diyor. Bugünlerde her yerde Kalben var oysa. Farklıya, kendine özgüye, kimselere benzemeyene, tekrar etmeyene nasıl hasret kaldıysak artık, Kalben’in Sofar Sound’la başlayan, sahne performansları ve yine You Tube videoları ile giderek artan tanınırlığı, ilk albümünün yayımlanması ile birlikte kısa sürede önlenemez bir hal aldı. Önlenemesin de zaten.

Çok değil, daha beş yıl önce böylesi şarkılarla dolu bir albümün ana akım bir müzik firmasından yayımlanması, böylesi müzik üreten bir müzisyenin ülke çapında konser konser gezmesi pek de imkân dâhilinde değildi. Bunda Kalben’in kan kardeşi sayabileceğimiz Mabel Matiz’in (dolayısıyla her ikisinin de ortak menajeri olan Engin Akıncı’nın) payı büyük tabii. İyi işler, görünür kılınabildikleri zaman mutlaka karşılığını alıyor. Bu hiç şaşmadı. Zira bu işin Cem Adrian’ı, Ceylan Ertem’i, Pinhâni’si ve daha başka sayılabilecek niceleri var. İyi ki de var.

Kalben’in kendi adını taşıyan ve Zoom Kurumsal ve DMC ortaklığı ile yayımlanan ilk albümünde on iki şarkı ve iki de farklı versiyon var. Bir İbrahim Tatlıses şarkısı olan “Haydi Söyle” dışındaki tüm şarkıların söz ve müzikleri Kalben’e ait. Kalben hem ses rengi, şarkı söyleme biçimi, şarkıcılığı ile nevi şahsına münhasır, hem de şarkı yazarlığı ile. Yani tamamen “cover” şarkılardan oluşan bir albüm de yapsa, insan “şunu nasıl söylemiş acaba” diye diye heyecanla dinleyebilir bir albüm dolusu “cover”ı. Ama öte yandan kendi yazdığı şarkılar da o kadar kendine ait bir dünyanın, bir dilin izlerini sürüyor, o kadar farklı bir öneri sunuyor ki, o sesin bu şarkıları söylemesi iki gol birden atıyor dinleyicinin kalesine.

Gündelik hayatın, samimiyetle içten geçenlerin sade bir dille şarkıya dökülmesi yeni bir şey değil belki ama bunu yaparken şiiri yakalamak her zaman mümkün olmuyor. Kalben’in en önemli farkı burada şarkı yazarı olarak. Basbayağı şiir olarak da okunabilecek mısralardan çatılı şarkı sözleri. Hatta şiirlerini bestelemiş gibi. Ya da şarkı söylemiyor da şarkıyla anlatıyor gibi. Bundandır ki standart şarkı formundan uzak çoğu şarkısı. Belirgin bir nakarat, aynı melodiyle tekrarlanan cümleler, şarkının ilk ve ikinci yarısının birbirinin aynısı olması gibi alışageldiğimiz formüllerden azade birçok Kalben şarkısı. Hazmetmek, ezber etmek, akla yazmak çok da kolay değil bu yüzden. Bütün şarkıları birbirinin devamı ya da uzantısı gibi de algılayabilirsiniz ilk dinleyişte. Ama bütünden tek tek şarkılara doğru yürüdüğünüzde, Kalben’in dünyasına adım atmanız ve onu anlamaya başlamanız kaçınılmaz olacak.

Tabii bu noktada teknik bir detay da dikkat çekici. Albümdeki tüm şarkıların düzenlemeleri Berkant Ali İncesaraç ve Kalben tarafından yapılmış. Ve alabildiğine sade, neredeyse gitarla bestelendikleri halleriyle bırakılmış şarkılar. Çok az enstrüman Kalben’e eşlik ediyor şarkılarda ve hiçbir enstrüman da rol çalmıyor. Bildik “intro” ya da ara nağme klişeleri yok şarkılarda. Bir içli keman, bir solo atan gitar yok sözgelimi. Belli ki özellikle böyle olsun istenmiş. Buna rağmen şarkılara konserlerden aşina olanlar, albümdeki bu hallerini eleştiren yorumlar yapmışlar, gördüm. Aslında en çok da bunun için albüm kaydedilirken şarkılara pek makyaj yapılmamış sanırım. Bu, ilk albüm için akıllıca ama bundan sonrası için riskli bir tercih olabilir.

Çıkış şarkısı olan “Saçlar” başta olmak üzere, “Sadece”, “Doya Doya”, “O Ye Bebek”, benim albümde öncelikle sevdiklerim oldu. Toplamda ise farklı bir ses, bir şarkı söyleme biçimi, bir dil ve bir yaşam biçimi, bir dünya görüşü barındıran şarkılar dinlemenin tadını çıkarmak için bu aralar önerilebilecek en iyi albüm olduğunu söyleyebilirim.

Albümün kapak fotoğrafları Aytekin Yalçın tarafından çekilmiş, kartonet tasarımı ise Hayrettin Taşkaya tarafından yapılmış. Kalben’i en doğal haliyle fotoğraflaması nedeniyle Aytekin Yalçın’ı, her bir şarkının sözleriyle ilintili tasarımları, renk seçimleri ve nefis kapak illüstrasyonu nedeniyle de Hayrettin Yalçın’ı tebrik etmek lazım.

Bir de kartonetteki teşekkür yazısında bir detay var ki yazmadan geçemeyeceğim. Kalben, onlarca insana teşekkür ederken müziğine ilham verenleri de unutmamış ve Sezen Aksu’dan Nazan Öncel’e, Deniz Arcak’tan Nil Karaibrahimgil’e, birçok pop şarkıcısının da ismini zikretmiş. Bunu Mabel de yapıyor hep. “Ben o kadar alternatifim ki hiç pop dinlemem, bilmem, sevmem,” sahtekârlığına meyletmeden, samimiyetle, kalpten ifade edilmiş bir şükran bu. Nasıl ki İbrahim Tatlıses şarkısı söylemek bir utanç değilse, onların müziğinden beslenmiş olmak da bir utanç değil, olmamalı. Sadece bunun için bile alkışlayabilirim uzun uzun Kalben’i.

NİSAN 2016

SU KATILMAMIŞ “ROCK”

(29 Mart 2016 tarihinde Milliyet Sanat dergisi internet sitesinde yayımlanmıştır.)

“Hür iraden bir de vicdan yeterince aydınlatır yolu, teferruat inan geri kalan… ”

Seher Ahmetzade’nin “Falan Filan” adlı şarkısından bir cümle yukarıda alıntıladığım. Aslında mümkün olsa şarkının tüm sözlerini yazmak isterdim buraya. Yaşadığımız, içinden geçtiğimiz günlere dair o kadar çok şey anlatıyor ki bu şarkı… Başka şarkıları da öyle. Aslında albümün bütünü çok şey söylüyor. Şarkılarda pek kolay dile getirilemeyen çok şeyi. Daha albümün ilk şarkısında “Sakın onlardan olma, en iyisini, güzelini, sen olanı sen bilirsin. Kulağı tıka, gözünü kapa bu hayat senin, sen seçersin, sen bilirsin, sen…” diyor mesela.

Böyle yazıya döküp okuyunca biraz didaktik gibi gelebilir ama asla değil. Tam dozunda, tam da müziğinin içinde olması gerektiği gibi sözler bunlar. Seher Ahmetzade, günümüz “rock” müziğin aşktan meşkten, dertten kederden geçilmeyen şarkı sözlerine meydan okuyan şarkı sözleri kadar su katılmamış “rock” tınılarıyla da “piyasa işi rock” müziğine adeta meydan okuyor.

Geçtiğimiz günlerde Arpej Müzik etiketiyle yayımlanan albümün adı “Ruhum”. Seher Ahmetzade’nin ikinci albümü bu. İlk albümü “Daha Yüksek”, 2012 yılında yayımlanmıştı ama o albüm sadece CD formatında basıldığı ve hâlâ dijital mecralarda bulunmadığı için bugün arasanız bulamayabilirsiniz. Daha ilk albümünde hem yazdığı şarkılar, hem şarkıların düzenlemeleri, hem de sesi ve vokal tekniği ile hafife alınmayacak bir müzisyen olduğunu göstermişti. Bu ikinci albümde ise yetkinliğini bir adım daha ileri götürmüş, özellikle şarkı yazarlığı konusunda bir parça daha olgunlaşmış bir Seher Ahmetzade var.

Sadece müzikte değil, hemen her alanda şu veya bu şekilde ismini ön plana çıkarmışlara sorgusuz sualsiz hürmet eder, bir süre sonra da yaptıkları işlerin değil, isimlerinin peşinde koşmaya başlarız. Bizim memlekete has bir durumdur bu. Mesela kadın “rock” şarkıcısı dendi mi aklımıza hemen üç isim gelir. Arada bir sürü iyi iş yapan olsa da o üçün arasına giremez kolay kolay. “Rock” grubu kategorisinde de vardır aynı şey, erkek “rock” şarkıcısı kategorisinde de. Bu haliyle popüler müziğin bir parçası olarak kabul edebileceğimiz “rock” müzikte de, popüler olan her şey gibi işin kendisinden azade çok fazla parametre yön verir başarınıza. Mesela Seher Ahmetzade, tutun ki 1996 yılında bu albümü yayımlamış olsa idi, şimdi adı o üç isimden biri olarak anılıyor olabilirdi rahatlıkla. Ama bugün kimse çıkıp “Yahu bu kız şundan o üçünün en az ikisinden daha iyi müzik yapıyor,” der mi? Çok zor… Ama yapıyor, yapmış.

Albümde yer alan sekiz şarkının da söz ve müziği Seher Ahmetzade’ye ait. Düzenlemeler ise Atilla Atabay tarafından yapılmış. Ogün Sanlısoy da “Koyunlar Kurtlar” adlı şarkıda Seher Ahmetzade’yle düet yaparak albüme destek vermiş. Başta bu şarkı olmak üzere, 1 dakika 39 saniyede bir insanlık halinin kocaman bir resmini çizen “Gökkuşağı,” yazının başında bahsini ettiğim “Ruhum” ve “Falan Filan” ilk dinleyişte hem kulağınıza hem kalbinize çarpacak şarkılar. Bununla birlikte albümün bütünü her bir şarkısıyla ilgiyi hak ediyor.

“Ruhum”, “Falan Filan” ve “Öksüz”… Bu üç şarkının üçü de birbirine çok benzer bir biçimde başlıyor. Aynı şekilde bir benzerlik de “Gökkuşağı” ile “Koyunlar Kurtlar” arasında var. Bu da albümün iki kusurundan biri olmuş. Diğer kusur ise kapak fotoğrafı ve tasarımı. Bu albümü asla taşıyamayacak, doğru yansıtamayacak, kötü bir tasarım bu (daha hafif bir kelime bulamadım.) Kartonet tasarımı bütün olarak öyle ama bana gelen CD baskısı barkodsuz olduğuna göre sanırım “promo” baskı ve sanırım albüm sadece dijital olarak yayımlanacak. Hadi bu nedenle kartonet tasarımından geçtim ama kapak tasarımı çok geç olmadan, hazır CD de basılmamış iken acele değiştirilmeli bence.

MART 2016

(22 Mart 2016 tarihinde www.hayatmuzik.com 'da yayımlanmıştır.)

Genellikle sadece nakarat kısımlarının akılda kaldığı, çok basit armonileri olan, marş yürüyüşünde besteler yapıyor Erdem Kınay ve sonra onları alabildiğine kafaya kafaya vuran düzenlemelerle şarkıya dönüştürüyor. En büyük şansı Deniz Erten gibi bir söz yazarıyla çalışması olabilir. Sadece “vurur yüze ifadesi” vakası bile tek başına bunun göstergesi.

Erdem Kınay’ın ürettiği bu sanayi tipi pop müziğin Merve Özbey gibi bir solistle “kulüp arabeski” diye tanımlanabilecek bir türe doğru evrildiğini gördük zaman içerisinde. Alan memnun satan memnun olmalıydı ki aldı yürüdü. Tabii eğer ortada tutmuş bir kimya varsa, bunda Merve Özbey’in alaturka-arabesk solist tavrının, o tiz perdelerde dolaşan şarkıcılık biçiminin de payı yadsınamaz; seversiniz sevmezsiniz, o ayrı.

Bengü de son albümünde yine benzer bir Erdem Kınay şarkısını, “Feveran”ı seslendirmişti ve o albümün en hareketli şarkısı idi. Bu defa ise albüm dışından yeni bir Erdem Kınay şarkısı ile çıkıyor karşımıza. Albümden çekilen son klip devir ömrünü doldurur doldurmaz servis edilen bu yeni şarkının adı “Hodri Meydan”. Tekli geçtiğimiz günlerde DMC etiketiyle yayımlandı.

Onlarca Erdem Kınay şarkısını ve düzenlemesini birbirinden ayıran tek şey şarkı sözleri galiba. Bu da onlardan biri. Bengü’ye radyolarda ve kulüplerde çalınma garantisi sağlayacaktır şüphesiz zira son albümündeki yavaş şarkılar o kulvarda değildi pek. Bunun dışında bir faydası olacağını sanmam. Kaldı ki radyoda ya da kulüpte çalındığında şarkıyı Bengü’nün söylediğini kaç kişi fark eder ona da emin değilim. O kadar “anonim” ki şarkının stili, “bu bir Bengü şarkısıdır” denebilecek hiçbir şey yok, buna Bengü’nün sesi de dâhil.

Haksızlık ettiğimi düşünüyorsanız, şarkıyı “vocal cut” özelliği olan bir “edit” programı ile Bengü’nün sesini geriye çekerek dinleyin ya da yapamıyorsanız nakaratını sözsüz olarak “lay la lay la” tekrarlarıyla söylemeyi deneyin. Şarkıda “müzik” olmadığını şaşırarak göreceksiniz.

MART 2016

(22 Mart 2016 tarihinde www.hayatmuzik.com 'da yayımlanmıştır.)

Keşke Nilüfer ve Kayahan bu kadar yıl birbirlerine kırgın olmasaydı da biz o yıllar boyunca Nilüfer’den yeni Kayahan şarkıları dinleyebilseydik diye az ah çekmedik Kayahan’ın ölümünden sonra. İnsana mahsus haller bunlar. Kırgınlıklar, kızgınlıklar, hırslar, öfkeler, derken kavgalar gürültüler… Nitekim bir süredir de keşke İpek Açar ve Kayahan’ın kızı Beste arasındaki o malum mesele yaşanmasaydı da Kayahan’ın adını sadece şarkılarıyla anabilseydik diye ah çekiyoruz. Kim haklı kim haksız bilemem. Bildiğim tek şey her ikisinin de Kayahan’ı çok sevdiği (biri kaç yıllık eşi, diğeri kızı sonuçta) ve Kayahan’ın da hayattayken her ikisine de çok değer verdiği, gözünün bebeği gibi koruyup kolladığı.

Kayahan’la röportaj yapmaya gittiğimde İpek Açar için bir albüm hazırlığında olduklarını, hatta bir dolu sıfır kilometre Kayahan şarkısının hazır olduğunu öğrenmiş, hatta şarkılardan birini de oracıkta dinlemiştim. Bu albüme çok önem veriyordu Kayahan, çünkü hazin sonun yaklaştığının elbette farkındaydı ve ölümünden sonra karısının ve küçük kızının kendi ayakları üzerinde durabilmesi için zemin hazırlıyordu. Ömrü vefa etmedi o albümün çıktığını görmeye. Ölümünün üzerinden on bir ay geçti ve İpek Açar, o albümde yer alacak bir Kayahan şarkısını, yanına bir de kendisinin Kayahan için yazdığı şarkıyı da ekleyip bir tekli olarak yayımladı.

Geçtiğimiz günlerde DMC etiketiyle yayımlanan tekli, “Sevgiliye” adını taşıyor. Ancak klip tekliyle aynı adı taşıyan şarkıya değil, teklideki ikinci şarkı olan “Afet Oldu Hasretin”e çekildi. Zira “Afet Oldu Hasretin”, İpek Açar’ın Kayahan’a ithafen yazdığı bir şarkı. Hüzünlü bir veda şarkısı bu… Daha ilk dinleyişte gözümün önünde Kayahan’ın son konserinde sahneyi terk etmeden önce dinleyicilere dönüp “Bana hakkınızı helal ediyor musunuz?” diye sorması geldi. Çünkü o gün ona “Helal olsun,” diyerek cevap veren izleyicinin canı gönülden haykırışı, İpek Açar’ın bu şarkısında “Benden yana hakkım helal sana,” cümlesine dönüşmüş. Yıllarınızı birlikte geçirdiğiniz birinin ardından bundan daha yürek yakıcı ne söylenebilir bilmiyorum.

Şarkının hikâyesini bir yana bırakırsak tipik bir Kayahan şarkısı dinliyoruz aslında. Her kelimesi, her notasıyla… Geniş bir ses aralığında dolaşan, bildik kalıpların dışında seyreden, çok katmanlı, oyuncaklı, söylemesi zor bir beste bu. “Söz – Müzik: İpek Açar” yazmasa kartonette, pekala “Kayahan yazmış bu şarkıyı” diyebilirdim.

İpek Açar bu şarkıda bugüne dek duyduğumuz en iyi şarkıcılık performansını gösteriyor. Kusurlarıyla da böyle bu çünkü içtenliği kapatıyor kusurlarını. Kayahan’ın şarkı söylerken duyduğumuz vurguları, özellikle şarkıların yüksek kısımlarındaki sertliği filan tamamen İpek Açar’a sirayet etmiş. Bu da çok doğal belki... Bunca yılın beraberliği var. İpek Açar’ın kendisinin de söylediği gibi, onun sadece kocası değil, aynı zamanda hocası idi Kayahan yıllar boyu. Fakat yine de bir kadın sesinde bu kadar sert vurgular kulağı yormuyor değil ki aynı durum teklideki diğer şarkıda da söz konusu.

Kayahan’ın son yıllarında artık eskisi kadar vurucu şarkılar yazamadığı söylenirdi. Belki de artık bizim kulaklarımız bu denli fazla melodi yükünü, söz yükünü kaldıramaz hale gelmişti, kim bilir? Nitekim söz ve müziği Kayahan’a ait olan ve sıfır kilometre Kayahan şarkılarından biri olan “Sevgiliye”, ‘80’lerde her birini ayrı ayrı ezber ettiğimiz Kayahan şarkılarından ne bir eksik ne bir fazla.

İpek Açar, Kayahan hayattayken de hiçbir zaman pop yıldızlığına oynamamıştı, bundan sonra da oynayacağını sanmıyorum. Tam tersine, Kayahan’ın hastalığı süresince ve ölümünden bu yana yaşadıkları ve de şu an içinde bulunduğu konum nedeniyle yaşından çok daha olgun biri gibi davranmak, yaşamak hatta giyinmek durumunda. O da öyle yapıyor zaten. Yaşadığı sürece Kayahan isminin gölgesi hep üzerinde olacak ve o, biraz da bu gerçek nedeniyle Kayahan şarkılarının sesi olmaya devam edecek gibi görünüyor. Dinleyicinin bu durumu ne kadar kabulleneceğini ise kuşkusuz zaman gösterecek.

İskender Paydaş’ın o çok alışageldiğimiz Kayahan stili düzenlemeleriyle bu her iki şarkı da Kayahan’ı tam da ölüm yıldönümünün yaklaştığı bugünlerde yad etmek için bir vesile olsun. Onu şarkılarla yad edelim biz yine. Onun ölümünden de bir kez daha dersini aldığımız üzere, dünya meseleleri dünyada var olduğumuz sürece önemli çünkü. Sonra insanlar geçip gidiyor, meseleler bitiyor ama şarkılar baki kalıyor.

MART 2016

(22 Mart 2016 tarihinde www.hayatmuzik.com 'da yayımlanmıştır.)

Rümeysa’nın acıklı hikâyesini mutlaka gazetelerden okumuşsunuzdur, her yerde yazıldı çizildi, tekrar etmeyeceğim. Geçtiğimiz günlerde EMI etiketiyle yayımlanan “Yansın İstanbul” adlı ilk teklisiyle adından söz ettiriyor Rümeysa. Aslında onun yayımlanan ilk şarkısı, 2015 başında piyasaya çıkan “ENBE 2015” albümünde yer almıştı. O günlerde albümde yer alan genç isimlerin de bulunduğu bir ENBE röportajı yapmıştım ve sıra Rümeysa’ya geldiğinde şunları anlatmıştı bana:

“Sezen Aksu’yla yolun nasıl kesişti Rümeysa?

RÜMEYSA: O Ses Türkiye’de ilk yarışmanın son finalistlerinden biriydim ve elendim, çünkü kotaları dolmuştu. Hatta Hülya Avşar sonradan “Çok büyük hata ettik,” dedi. Benim oradaki asıl amacım Hülya Avşar’ı seçip Sezen Aksu’ya ulaşmaktı. Ama elendim. Okula gittim, bir telefon. Sevgili Sezen Aksu… “Rümeysacığım, birlikte çalışabilir miyiz?” (Bu cümleyi Sezen Aksu’nun konuşma tarzını taklit ederek söylüyor.) Ben şoke oldum ve inanamadım tabii. O gün, bu gündür, üç yıldır onunla çalışıyorum. Onun deneyimlerinden çok faydalanıyorum. Yani Sezen Aksu okulunda hâlâ okuyorum.

Ben senin sesinin duygusunu erken dönem Sezen Aksu’nun sesine çok benzettim.

RÜMEYSA: Aslında sadece bu albümdeki “Ayrılık” şarkısı için bunu söyleyebiliriz. Şarkının demosunu Sezen Hanım’dan dinlediğim için bir şekilde kulak aşinalığı oluyor elbette. Müzik prodüktörüm ve vokal koçum Sezen Aksu. Muhtemelen onun yardımıyla öyle bir tınıya ulaşmış olabilirim.

Albüm tamamen Sezen Aksu bestelerinden mi oluşacak?

RÜMEYSA: Benim kendi bestelerim var ve çok ilginçtir, Sezen Hanım beğeniyor. Ben beğenmez diye düşünüyordum açıkçası, öyle büyük bir üstadın beğeneceğini ummamıştım hiçbir zaman. Albümde Sezen Hanım’ın şarkıları var ama kendi bestem olan bir Türk sanat müziği şarkısı da var.”

İşte geçtiğimiz günlerde piyasaya çıkan “Yansın İstanbul” teklisi, aslında röportajda bahsi geçen albümün habercisi. Tıpkı “Ayrılık” gibi, “Yansın İstanbul” da söz ve müziği Sezen Aksu’ya ait bir şarkı ve Rümeysa, her iki şarkıda da tavır olarak Sezen Aksu’yu anımsatsa da ses rengi olarak çok başka, çok kendine has bir şarkıcı. İyi bir şarkıcı, etkili bir ses ve daha da önemlisi Sezen Aksu şarkılarının olgunluğunu taşıyabilecek bir ses. Bu da kolay yakalanabilecek bir kimya değil.

“Yansın İstanbul”, son birkaç yıldır Sezen Aksu cephesinden gelen şarkılardan biraz farklı. Daha az sözü var mesela, daha kolay söylenebilir, eşlik edilebilir bir nakaratı var. Ama duygusu ve üslubu elbette kocaman bir Sezen Aksu damgası taşıyor yine. Bu şarkı, Rümeysa’nın sesini daha fazla duyurabilmesini mutlaka sağlayacaktır zira ENBE albümündeki şarkının üzerine maalesef ki hiç oynanmadı.

Bir zamanlar popun ana akımını Sezen Aksu müziği beslerdi. Şimdilerde onun suyunun suyu işler dolaşıyor ana akımda. Haliyle Rümeysa’nın işi biraz daha zor; hafif ve yüzeysel olanı değil, ağır ve derin olanı seçtiği için. Ama yukarıdaki kısa röportajdan da anlaşılacağı üzere zaten onun yapmak istediği de buymuş başından beri. Yani doğru yolda…

Aytuğ Yargıç’ın nefis düzenlemesi, Sezen Aksu’nun şahane sözleri ve bestesi, Rümeysa’nın can yakıcı yorumuyla “Yansın İstanbul” sağlam bir şarkı. Rümeysa’nın güncel popüler müzik içerisinde konumlanacağı yeri net bir biçimde görmek içinse albümü beklemekte fayda var.

MART 2016

Hakkımda

Takip Et

Bu Hafta Çok Okunanlar

Arşivden