Yeter ki Müzik Olsun

İstanbul Arabesque Project – “Sende Kalmış”

Hani yakın dönemde eski arabesk şarkıları yeniden söylemek, “rock” yapmak ya da “arabesk-rock” besteler yapmak filan pek moda oldu ya… Hah işte o akımın öncüsü İstanbul Arabesque Project’tir aslında. Üstelik arabeski bir çare, ticari bir çıkış yolu olarak görmemiş, modaya uyma niyetiyle yapmamıştır hiç İstanbul Arabesque Project. Tam tersine, başından beri hep sahiplenmiş, önem vermiş ve bu yüzden de gelip geçici bir proje olmamıştır.

İstanbul Arabesque Project’in beşinci albümü “Sende Kalmış” geçtiğimiz günlerde BCB etiketiyle yayımlandı. Grup bu albümde sözleri Şakir Askan, besteleri Burhan Bayar’a ait 10 şarkıyı kendi müzikal anlayışıyla yeniden çalmış ve söylemiş. Şarkıların bir başka ortak paydası da her birinin Müslüm Gürses’in sesinden kulaklarımıza yer etmiş olması.

Her müzik türü gibi arabeskin de iyisi, kötüsü, sağlamı, ucuzu var. Burhan Bayar arabesk müziğin en önemli besteci ve müzik yönetmenlerinin başında geliyor. Müslüm Gürses’ten İbrahim Tatlıses’e, Bergen’den Emrah’a, arabesk müziğin en “baba” isimlerinin en “baba” albümlerinde hep onun imzası var. Besteleri ise sayısız isim tarafından yıllardır tekrar tekrar seslendirildi, hâlâ da seslendiriliyor. Ona keza Şakir Askan’dan türün kıymetli söz yazarlarından biri. Yâni bu albümü dinlerken işin kötüsünü, ucuzunu değil, iyisini ve sağlamı dinleyeceğimiz zaten garanti. Üstüne İstanbul Arabesque Project’in icra ve yorumunun güvenirliği de cabası.

Albümdeki 10 şarkıdan 5’i Müslüm Gürses’in 1986 çıkışlı “Küskünüm” adlı albümünden. Albüme adını veren şarkı, “Hasret Rüzgârları”, “Seni Kalbime Gömdüm”, “Ne Yapsın” ve “Unutamadım (Kaç Kadeh Kırıldı)”. Bergen’in “Acıların Kadını” ve Sezen Aksu’nun “Git”iyle birlikte 1986 yılında en çok dinlediğim albüm olan bu albüme olan zaafım nedeniyle öncelikle bu 5 şarkıyı İstanbul Arabesque Project’ten dinlemek benim için şahane oldu.

Diğer şarkılardan “Gurbet Geceleri”, “Sende Kalmış”, “Bir Gülsen Yeter” ve “Dinleyin Geceler” de yine ‘80’lerden, “Gel Bahtımın Kar Beyazı” ise Gürses’in 2001 çıkışlı albümünden, daha az bilinen ve gölgede kalmış ama en az diğerleri kadar güzel şarkılar. Böylece bir “cover” albümde en önemli mesele; çok bilinen ve az bilinen şarkı dengesi de gayet güzel sağlanmış.

Grup bir dönem farklı kadın solistlerle çalıştı ama bir süredir solistliğini grup üyelerinden Göktuğ Varyozdöken üstlenmişti. İyi de oldu çünkü Varyozdöken arabesk şarkıcılığının tüm gereklerini hiç abartmadan ve en önemlisi de kimseyi taklit etmeden yerine getiriyor.

Düzenlemeler de son derece dozunda. Ne yersiz bir biçimde şarkıların yapısını değiştirmeye yeltenilmiş ne de fazladan sos katılmış. Burada solist ve bas gitarist Göktuğ Varyozdöken’in grubun hem beyni hem de davulcusu Barbaros Akbulut’un ve gitarları çalan Serkan Öngel’in adlarını da anmak lazım.

Hadi itiraf edelim, milletçe arabeski seviyoruz, hep sevdik. Bir dönem ötekileştirilmiş, küçümsenmiş, yasaklanmış bu müzik türünün bugün hiç dinlemiyorum, sevmiyorum desek bile “rap”inden “rock”ına popundan “trap”ine her müzik türünün içine bir şekilde sızdığı kulakla duyulan bir gerçek. O zaman yalandan yapılmışlarını dinlemek yerine iyi örneklerine kulak kabartmaktan niye geri duralım ki?

Zeynep Doruk – “Unutmasınlar”

Bir süredir Sertab Erener’in vokalisti olarak adından söz edilen, öncesinde Ajda Pekkan ve Yalın’a da sahnede eşlik eden, 4 yıl boyunca İstanbul Gelişim Orkestrası’nın solistliğini yapan Zeynep Doruk, 19 yaşından beri profesyonel olarak şarkı söylüyormuş. Doruk, akademik eğitimini de müzik, sahne ve gösteri sanatları dallarında almış. Zeynep Doruk’un ilk albümü “Unutmasınlar”, geçtiğimiz günlerde Meypom etiketiyle yayımlandı.

Yedi şarkı ve bir farklı versiyondan oluşan albümde beş yeni şarkı ve iki de “cover” var. Kıraç’ın 1998 çıkışlı ilk albümüne adını veren ve söz ve müziği de Kıraç’a ait olan “Deli Düş”, Nevzat Yılmaz’ın düzenlemesiyle Zeynep Doruk tarafından yeniden seslendirilmiş.

İkinci “cover” ise bir hayli enteresan çünkü Ajda Pekkan’ın yıllardır elden ele dolaşmasına ve hayranları tarafından bilinmesine rağmen bugüne dek resmi olarak hiç yayımlanmamış “Kim Derse ki” adlı şarkısı bu. Orijinali İtalyan grup Ricchi E Poveri tarafından seslendirilen ve Fikret Şeneş tarafından yazılan Türkçe sözlerle Ajda’nın “Süper Star ‘83” albümünde yer alması için kaydedilen şarkı, albüme son anda “Uykusuz Her Gece” şarkısının dahil olmasıyla plaktan çıkarılmış ve şarkının kaydı yıllar sonra Hakan Eren tarafından tesadüfen bulunmuştu. Kimin aklına geldi bilmiyorum ama bu şarkının bu albüme alınması doğrusu enteresan bir fikir olmuş.

Albümde iki farklı versiyonla yer alan “İki Kadın”, ve açılış parçası “Altın Kafes”, söz ve müziği Zeynep Doruk’a ait şarkılar. Sözlerini Zeynep Doruk’un yazdığı “Her Şey Aşktan”ın bestesi Turan Sarıbay’ ait. Bu şarkıların ve söz ve müziği Pınar Uludağ’a ait “6 Yaş Saflığı”nın düzenlemeleri Nevzat Yılmaz tarafından yapılmış.

Albümün ilk klip şarkısı olarak seçilen “Unutmasınlar Aşkım” ise Emre Irmak’ın bir bestesi. Sözleri Emre Irmak ve Zeynep Doruk birlikte yazmışlar. Düzenleme yine Nevzat Yılmaz’a ait. Albümün bütünü içerisinde daha “rock” sularda yüzen bu şarkı sizi yanıltmasın; şarkıların tamamı bu minvalde değil. Mesela “Kim Derse ki”, söz, müzik ve düzenlemesiyle tam bir ‘80’ler popu “flashback”i yaşatıyor dinleyene. Ona keza “İki Kadın”ın Akdeniz versiyonu ise adı üzerinde, sıcak kıyılardan bir pop esintisi getiriyor. Özetle söylemek gerekirse, akustik bir “sound” anlayışına dayalı, orta tempolu bir pop albümü diyebiliriz “Unutmasınlar” için.

Doruk’un müziğinde ve şarkıcılık biçiminde yer yer Sertab Erener etkisi hissediliyor. Özellikle de “Sertab Gibi” albümünün havasını ve ruhunu anımsatan tınılar var albümde. Bununla birlikte bir ilk albüm için her şey gayet profesyonel. Zeynep Doruk, sesini doğru kullanan, iyi bir şarkıcı. Her ne kadar orkestra şarkıcılığı ve vokalistliğin getirdiği bir reflekse seslendirdiği şarkılara kendi imzasını atma yetkinliği henüz yeterince bilenmemişse de zaman içerisinde işin yorumculuk tarafında da olgunluk kazanacağı şüphe götürmez.

Bu yıl çok az albüm yapıldı, yapılanlarsa nitelikli işler dinlemek isteyenleri çoğunlukla tatmin etmedi. Bu açıdan böylesi bir albüm yayımlamak bir taraftan risk almak gibi görünse de aslında bir taraftan da bir avantaj olabilir. İleride 2019 yılı dökümü yapılırken “Unutmasınlar”, yılın iyi albümlerinden biri olarak listelere girebilir.

Öfkeli Kalabalık – “Neden Mutsuzsun Dünya?”

Yakın bir zamanda yeni çıkanlar listesine düşen şarkılarıyla tanış olduğum Öfkeli Kalabalık’ın daha önce yaptığı işleri dinlemeye başlayınca grubu geç keşfettiğim için üzüldüm. Eskiden olsa rafta gördüğüm her yeni CD’ye sahip olma saplantım yüzünden illa ki radarıma girerdi ama bu dijital çağda illa ki bir şeyler gözden kaçıyor.

Can Büyükbaş, Erkin Sağsen, Basri Hayran ve Can Sürmen’den kurulu Öfkeli Kalabalık, 2013 yılında Can Büyükbaş’ın solo projesi olarak başlayıp 2016 yılında piyasaya çıkan ilk albümle şimdiki hâlini almış. Ankara kökenli grup son olarak 2017 yılında “Neyse Ya Yarın Yaparız” adlı kısaçaları kendi hesabına yayımlamış. Epic’le anlaşma imzaladıktan sonra ise yeni albümün ilk habercisi “Neden Mutsuzsun Dünya?” teklisi piyasaya sürülmüş. Geçtiğimiz günlerde ise grubun “Ana Can” adlı albümü yine Epic etiketiyle yayımlandı.

Geç keşfettiğim için neden üzüldüm, oraya döneyim tekrar. Böyle oyuncaklı, şaşırtıcı, bir parça teatral ve başından sonuna tek düzelikten uzak müzik yapan grup ya da solistleri seviyorum çünkü. Öfkeli Kalabalık’ın her şarkıdan başka bir sürpriz çıkıyor. Ya sözlerde, ya melodik ve armonik yapıda, düzenlemede. Kimi şarkılar bildik şarkı formunun içinde ilerlemiyor, dinleyeni sersemletiyor. Başka başka türler birbirine karışıyor, klişe kırılıyor bir güzel.

“Ana Can”, grubun şu ana dek yayımlanmış işleri içinde kayıt, “sound” ve icra olarak en profesyonel tınlayan çalışması olmuş. Belki bu anlayışla eski şarkıların da üzerinden yeniden geçmek lazım zamanla, bir kısmı bir hayli “demo” niteliğinde çünkü. Buna karşın bu albümde keşfedilecek, tadı çıkarılacak 10 yeni şarkı var.

Albümden iki şarkıya birden klip çekilmiş. “Neden Mutsuzsun Dünya?” ve “Yaralıyım” adlı şarkıların birbiriyle bağlantılı klipleri albüme ve Öfkeli Kalabalık’ın dünyasına giriş yapmak için çarpıcı bir başlangıç olabilir. Sonrasında zaten ister istemez albümün tamamını dinlemek isteyeceksiniz. Ben “Neden Mutsuzsun Dünya?”yı bir tık daha fazla sevdiğim için günün şarkısı seçtim, o ayrı.

Zeki Müren – “Gözlerin Doğuyor Gecelerime”

Bir intihar mıydı sahiden? O gün ilaçlarını özellikle mi içmemişti? O stüdyoda, ışıkların altında, kamera flaşlarının karşısında saatlerce durmaya kalbinin dayanamayacağını bile bile mi istemişti o çekime gitmeyi? Yaşamı gibi ölümü de ihtişamlı olsun mu istemişti? Bir “ağaçlar ayakta ölür” hikâyesi miydi bu?

Bunların hiçbirini bilmiyoruz. Belki de sadece mutlu olmak istemişti. Yıllar süren inziva hayatından sonra onu sevenlerin karşısına çıktığında eskisi gibi güçlü, görkemli, ışıklı, parlak çıkmak istemişti… Belki olacakları hissetmiş, belki aklının ucundan bile geçirmemişti.

Bildiğimiz bir tek şey var… Hayatının son yıllarını ağır bir yalnızlık ve mutsuzluk içerisinde geçirdiği… Şöhretin bir bedeli vardı. Yıllarca tek başına zirvede kalabilmek için, rakipsiz kalabilmek, hep göz kamaştırabilmek, o illüzyonu sürekli kılmak için ödenmesi gereken bir bedel… Hayatı bir savaştı ve savaşta her şey mübahtı.

Zeki Müren’i 24 Eylül 1996’da kaybettik. Yaşarken ona rakip olabilecek herkesi bir şekilde engellediği, yok ettiği söylenirdi. Öldükten sonra da bir benzeri, yerine konulabilecek biri çıkmadı oysa. Ne musiki bilgisi, sesi, diksiyonu ve icra biçiminin, ne duruşunun, bize gösterdiği yüzünün, “aura”sıyla yarattığı o büyülü gerçekliğin ikâmesi olabilirdi; olmadı da nitekim.

“Gözlerin Doğuyor Gecelerime” Zeki Müren’in 1988 yılında piyasaya çıkan uzunçalarına adını veren şarkıydı. Sözleri Halit Çelikoğlu’na, bestesi Yusuf Nalkesen’e ait şarkının düzenlemesi, albümün tamamında düzenlemelere imza atan Osman İşmen tarafından yapılmıştı.

Zeki Müren’in ‘80’li yılların başında geçirdiği rahatsızlık sonrası sahnelerden uzaklaşması plak satışlarına da etki etmiş, o güne dek yaptığı albümler eskisi gibi satış rekorları kırmamıştı. 1988 yılında Yavuz Plak’a transfer olduktan sonra yaptığı bu ilk plak ise büyük ses getirecek ve Müren’i plak dünyasında bir kez daha zirveye çıkaracaktı. Bu albüm aynı zamanda Zeki Müren’in hayattayken plak formatında yayımlanmış son albümü oldu.

Bugün Zeki Müren’in ölüm yıldönümü. Ruhu şâd olsun.

2016 yılında Bavul dergisi için kaleme aldığım Zeki Müren yazısını bucümlenin üzerini tıklayarak okuyabilirsiniz.

Hakkımda

Takip Et

Bu Hafta Çok Okunanlar

Arşivden