Bu Blogda Ara

Yükleniyor...

4 Mart 2015 Çarşamba

Göksel Röportajı


1997 yılında yayınlanan “Yol” adlı ilk albümüyle geniş kitlelere adını duyuran Göksel’in dokuzuncu albümü “Sen Orda Yoksun”, geçtiğimiz günlerde Avrupa Müzik etiketiyle yayınlandı. Göksel’le hem yeni albümünü, hem de dünden bugüne müzik yolculuğunu konuştuk.  


10 Şubat 2015 Salı

Mabel Matiz'le Stüdyoda Bir Gün

BARIŞ MANÇO'YA BAKARAK ŞARKI SÖYLÜYOR


(Milliyet Sanat dergisi Ocak 2015 sayısında yayımlanmıştır.)

Galatasaray’da, Babajim Stüdyolarındayız. Mabel Matiz, üçüncü albümünün vokal kayıtlarını yapıyor. Buradaki kayıt odası penceresiz, dört duvar bir oda. Kayıt için içeri girip kapıları kapattınız mı, kimseleri görmek mümkün değil. Mabel’in önündeki mikrofonlara doğru şarkı söylerken yüzünü döndüğü duvarda ise bir Barış Manço resmi asılı. 

“Burası biraz klostrofobik bir yer. Bana ilk gösterdiklerinde ‘Ben burada şarkı söyleyemem,’ dedim,” diye anlatacak daha sonra Mabel. “Ama teknik ekipman çok iyi filan diyerek beni sakinleştirdiler. ‘Sana burada istediğin gibi bir dünya yaratırız,’ dediler fakat tabii kimse dünya filan yaratmadı. Ben de şarkıları kaydetmeye başladığımızda önümdeki duvara sevdiğim, ilham aldığım birilerinin fotoğraflarını yapıştırmaya başladım. İlk gün Zeki Müren fotoğrafı vardı, sonra Fikret Kızılok, Aysel Gürel, en son da Barış Manço’yu koydum. Devamı gelir. Daha beş şarkı okuyacağım çünkü. David Bowie, Patti Smith filan var sırada.”


Stüdyoda şarkı söylerken kalabalık seyirci isteyenini de, hiç kimseyi görmek istemeyeni de biliyorum ama fotoğrafa bakıp şarkı söyleyenini ilk kez görüyorum galiba.

“Enerji veriyorlar bana,” diyor Mabel. “Böyle şeylere inanan bir insanım. Bütün bu adını kazımış isimlerden ilham almış biri olarak onların görsel ya da ruhani enerjilerini karşımda görmek, hissetmek bana çok iyi geliyor.”


YARIM SAATTE HAVAYA GİRİYOR

Her yerde rahatlıkla şarkı söyleyebildiğini ama stüdyoya girdiği zaman zorlandığını anlatıyor Mabel sonra. Düzenleme ve enstrüman kayıtları neyse de, şarkı söyleme aşamasında ‘stüdyo psikolojisi’ denilen şey onu çok etkiliyormuş. “Gelmeden önce evde mum yakıyorum, bazı günler Reiki yapıyorum. Onlar da ruhu yükseltiyor. Kayıt odasına geçtiğimde havaya girmek bir yarım saatimi filan alıyor. Bazen giremiyorum ve bugün yapmayalım deyip çıkıyorum.”

Mabel Matiz’in Şubat ayının ortalarında çıkması planlanan yeni albümünde 14 şarkı yer alacak. Bunlardan biri eski bir şarkının ‘cover’ı. Bunun dışında bir de yabancı bir şarkının Mabel tarafından Türkçe adapte edilmiş versiyonu yer alıyor albümde. Geçtiğimiz Aralık ayında Türkiye’ye gelip İstanbul, İzmir ve Ankara’da konserler veren Rus müzisyen Evgeny Grinko, İstanbul ziyaretinde meğerse stüdyoya girip Mabel’in Türkçe sözlerle seslendireceği bestesinin piyano partisyonlarını da çalmış. Şarkıyı vokal kayıtları yapılmadığı için dinleyemedim ama gerek tavır, gerekse müzikal olarak birbirine çok yakın görünen bu iki müzisyenin ortaklığından nasıl bir iş çıktığını merak etmedim değil.


Albümde üç de ortak beste var. Bu şarkıların birini Onur Nevşehirli, birini Cihan Murtezaoğlu, birini de Ezgi Altıner’le ortak bestelemiş Mabel. ‘Cover’  şarkı haricindeki bütün şarkıların sözleri Mabel’e ait. Albümün prodüktörlüğü ve aranjörlüğünü ise Can Güngör üstlenmiş. “Can zaten inanılmaz yetenekli,” dyor Mabel. “Onno Tunç, Uzay Heparı ve Ozan Çolakoğlu’ndan sonra gelen önemli ve büyük bir müzisyen. Umarım yolu çok uzun ve ışıklı olur.”

“Nasılsa artık popüler oldum diye popüler aranjörlerden biriyle çalışmayı düşünmedin mi?” diye soruyorum. “Düşünmedim,” diye cevaplıyor bu sorumu. “Düşünmedim çünkü popülerliğimi popüler bir aranjöre borçlu değildim. Ama bu demek değil ki ileride böyle şeyler yapmayacağım. Mesela Ozan Çolakoğlu benim en beğendiğim aranjör. Belki ileride onunla bir şeyler yapmayı hayal ederim.”


"İLK DEFA TESLİM OLDUM"

“Biraz huysuz musun stüdyoda?”

“Evet,” diyor hiç sözünü sakınmadan. “İlk defa bu kadar teslim olmuş durumdayım. Önceki albümlerde her an, her saniye düzenlemeleri yapanların ve çalanların tepesindeydim ama bu albümde prodüktöre anlatmam gereken şeyleri anlatıp, bir şarkı yazarı olarak şarkının nasıl akması gerektiğini izah edip gerisini ona bırakıyorum. Bu ilk defa yaptığım bir şey. Başak burcuyum ben. Çok takıntılıyım. Önceki albümlerde çok kavgalar ettik. Mesela geçen albümde en çok sevilen şarkılar, en kanlı, en zor kaydedilmiş şarkılardır aslında. Albümün son günlerinde zar zor tamamlanmışlardır. “Zor Değil”, “Aşk Yok Olmaktır”, “Yaşım Çocuk”… Bu albümde daha bir barış içerisindeyim.”


Stüdyoda işimiz bitince üst kata çıkıyor, birer kahve içerken sohbete devam ediyoruz. Mabel’i ilk albümünün çıktığı günlerden bu yana tanıyor olmanın verdiği avantajla gözlemleme şansına sahibim. Eskiye nazaran epeyce temkinli. Daha iki yıl olmuşsa da “Yaşım Çocuk” diyeli, o da büyümüş ister istemez. “Şöhret ne değiştirdi hayatında?” diye sormanın tam sırası şimdi.

“Eskiden biraz daha anonim geziyordum sokaklarda. Gerçi hâlâ büyük ölçüde bunu yapabiliyorum. Vapurlarda, metrolarda dolaşabiliyorum. Ben sokakta mutluyum çünkü. Sokaktan ayıramam kendimi. Ama şöhret tabii ki biraz daha dikkatli olmayı gerektiriyor.”


“Şarkı yazarken eskiye nazaran çok daha fazla insana ulaşacağını bilmek üzerinde bir baskı yaratıyor mu?”

“Zaman zaman evet... Buna insanlar ne tepki verecekler, bu şarkının nasıl bir dönüşü olur, bu kelime kimi nasıl etkiler gibi düşünceler gelip gidiyor. Bazen oralarda kayboluyorum, bazen hiç ciddiye almıyorum o şeytanı. Ama genel olarak şarkı yazarken yine kendi halimdeyim. O özgürlüğü hissedebiliyorum. Ama tabii ki başarılar, bugüne kadar gelen tepkiler ve alınmış bir yol var ve çok küçük bir parça dahi olsa bir şeyleri ben farkında olmadan şekillendiriyor olabilir.

"DİL OLARAK SADELEŞTİM"

Dil olarak bir nebze sadeleştiğimi düşünüyorum. Ama basitleşmeden. Çünkü anlaşılır olmanın değerli olduğunu düşünüyorum artık. İnsanlara anlayabileceği bir kanaldan ama kendi dilinde de inat ederek bir şeyler verebilmek kıymetli. Son bir buçuk yıldır şarkı yazarken böyle bir çabam var. Anlaşılmaz olmak öyle yıllardır sandığımız kadar iyi bir şey olmayabilir. Böyle bir soru işaretiyle yazıyorum artık bazı şarkıları. Bu albümde benim en çok hissettiğim şey, şarkı sözü olarak bir nebze daha sade, açık ve doğrudan bir şeyler var. Ama alışageldiğimiz, ilk iki albümde olan o perdeli anlatım da bazı şarkılarda yine ortaya çıkıyor.”


“Mabel Matiz’i başından beri çok seven, sesini ve şarkılarını çok etkili bulanlar olduğu kadar, onun şarkı söyleme biçimi ve ses tınısını eleştirenler, beğenmeyenler de oldu. Bunları da okumuş, duymuşsundur mutlaka?”


“İlk albüm çıktığında bunları duyunca kahroluyordum,” diyerek itiraf ediyor üzüldüğünü Mabel. “Sonra o akan yol içinde buna üzülmek yerine, bunun üzerine bir şeyler koymaya çalışmanın daha olumlu olacağını düşünmeye başladım. Zaten ilk çıktığımdan bu yana şarkı söyleme biçimimi daha olumlu bir yerlere taşıdığımı düşünüyorum; bu konuda çalışıyorum. Birileri tabii ki çok sevecek ve içselleştirecek, birileri de sevmeyecek. Bu yapılan her iş için böyle. Hepimiz bir şeyleri seviyor, bir şeyleri sevmiyoruz. Kaldı ki bu kadar alternatif, otantik ve bağımsız bir yerden çıkan bir müzik dilinde daha da şiddetli hale geliyor bu. Bununla halleştim artık. Sadece saygı unsurunu hep gözetiyorum. Bir şeyleri tabii ki sevemeyebiliriz ama saygı önemli bir şey.” 


ARALIK 2014

7 Şubat 2015 Cumartesi

Ses Dergisi Yazıları (Ocak 2015)

1969 yılının Ocak sayısına bir göz atacağız bu ay. Zira o yılın 29 Ocak’ın da dünyaya gelmişim ben de. Bu vesileyle derginin kapağında Türkan Şoray’ın Kleopatra saçları ve kırmızı karanfiliyle yılbaşı ağacı önünde verdiği nefis pozu da bilmeyenler görsün, bilenler tekrar hatırlasın istedim.


Yılbaşı sayısında, geride kalan yılın 4 dev ismini belirlemiş dergi. Yabancılarda Tom Jones ve Mary Hopkin, Türklerde ise Ajda Pekkan ve Berkant olmuş seçilenler. Sahiden de 1968 yılında Tom Jones “Delilah” ile, Mary Hopkin de “Those Were The Days” ile tüm dünyayı sallamıştı. Berkant deseniz, 1967’de plağa okuduğu “Samanyolu”, sadece ‘68’in değil, tüm zamanların en popüler Türkçe şarkısı olmaya adaydı ki öyle de oldu. 


Peki Ajda Pekkan? Bakın ne yazmışlar dergide onun için: “1968 yılında Ajda Pekkan, bugüne kadar hiçbir kadın şarkıcının erişemediği bir noktaya çıktı. Festivaller, dedikodular ve plaklar, onu 1968’in yıldızı yaptı.” Tabii yılbaşı sayısı olunca da haberi Ajda’nın bir hemşire edasıyla sus işareti yapan “Noel Anne” fotoğrafı süslemiş.


TÜRKAN ŞORAY

Ses’in 1 Ocak 1969 tarihli sayısına kapak kızı olan Türkan Şoray, iç sayfalarda da hayranlarının telefonla sorduğu soruları yanıtladığı bir tele-röportajla konuk olmuş dergiye. İşte birkaç soru-cevap:


“Leyla Şaşmaz (17, ev kızı): Türkan ablacığım nasıl saçtan hoşlanıyorsunuz, şu anda saçınız nasıl? 

CEVAP: Filmlerimde umumiyetle omuzlarıma dökülen saçla oynarım. Özel hayatımda ise topuz yaparım. Şu anda da topuz mesela.


Ümit Doğrusal (20, manken): Türkan Hanım hangi tırnak cilasını kullanıyorsunuz? 

CEVAP: Cutex 17, leylak rengi.


Nursen Alpay (17, öğrenci): Kardeşinizi kıskanıyor musunuz? Rüçhan Adlı ile ilginizin derecesi nedir? 

CEVAP: Kardeşim o benim. Niye kıskanayım? Rüçhan Bey herkesin bildiği gibi eski bir arkadaşımdır. Münasebetlerimiz devam etmektedir.


Necla Soylu (26, ev kadını): En çok nerenizi beğeniyorsunuz? CEVAP: Hiçbir yerimi!”

ZEKİ MÜREN

 

Zeki Müren ilk defa Ses’e açıklamış. 1969’da nişanlanıyormuş! Habere göre muhabir Zeki Müren’i epeyce köşeye sıkıştırmış ama ne dediyse bir türlü nişanlanacağı kızın kim olduğunu öğrenememiş. Ama ipuçlarını almış neyse ki. 

Haber şöyle devam ediyor: “İsmi (A) harfiyle başlayan, soyadının dördüncü harfi (E) olan bir genç kız bu… 23 yaşında. Ankara’da oturuyor. Halen bir fakültenin son sınıfında öğrenci. Zeki Müren’le 6 yıl önce tanışmışlar. Muntazaman her gün Ankara’dan mektup geliyor, aynı gün cevabı Ankara’ya postalanıyor.”



Kim bilir bu haberi okuyan kaç genç kız, o Ankaralı kızın yerinde olmak istedi o günlerde. Kim bilir kimdi, kimin nesiydi. Ya da sahiden var mıydı acaba böyle bir kız? Nereden bilelim. Biz Zeki Müren’le röportajı yapan Erman Şener’in yalancısıyız. 

MÜZİK GÜNDEMİ OCAK 2015

GAZİNOLAR GERİ GELİR Mİ?


Yaklaşık üç aydır üzerinde çalıştığımız belgeselin ilk bölümü, siz bu dergiyi elinize aldığınızda ekranda yayınlanmış olacak. NTV’de Handan Özsoy ve Suat Kavukluoğlu’nun yapımcılığını üstlendiği, Hakan Eren’in ve benim danışmanlığını yaptığımız, ayrıca benim metinlerini de kaleme aldığım Söz ve Müzik belgeselinin 8 bölümden oluşan ilk sezonunda popüler müzik tarihindeki unutulmaz söz yazarı-besteci ve şarkıcı ortaklıklarını ekrana getirmiştik. Bir hayli de ilgi görmüştü. Ardından bir de Müslüm Gürses özel bölümü yapmıştık. Bu defa ise izleyicileri popüler müziğin en ihtişamlı zamanlarına, gazinolara götürüyor ve assolistleri anlatıyoruz.


Gazinolar bir daha geri gelir mi? Hiç sanmıyorum. 2000’lerin başından beri bu konuda yapılan denemeler genellikle hüsranla sonuçlandı. Çünkü artık ne o eski assolistler kaldı, ne de o eski dinleyiciler. Her şeyden önce o adap kalmadı artık. Düşünsenize, Zeki Müren sahneye çıktığında garsonlar servis yapmayı, salondaki seyircilerse yemek yemeyi keser, çıt çıkarmazlarmış. O ağır eserler, o saz heyetleri, o muazzam alaturka repertuarına sahip assolistler büyük bir saygıyla dinlenir, alkışlanırmış. Şimdilerde eğlence yerlerine gidenlerin tek derdi eğlenmek, göbek atmak oluyor. Zaten müzik dinlemek isteseniz bile “Emel’e gidelim, Gönül’e gidelim, Muazzez’e gidelim,” diye evden çıkıp gideceğiniz solist mi kaldı Allah aşkınıza? Kime gideceksiniz?


Gerçekten çok güzel günlermiş. O günleri uzun uzun araştırınca, okuyunca, o solistlerin plaklarını tekrar tekrar dinleyince bir kez daha anlıyor insan. Zaman içerisinde yitirdiğimiz pek çok değer gibi, gazinolar ve gazino kültürü de ne yazık ki tarih oldu artık.

Meraklısına not: NTV’de Söz ve Müzik belgeseli 6 hafta boyunca ekranda olacak. 


POP MÜZİKTE KADIN DAYANIŞMASI

Müzikal ortaklıkların aşk ilişkisi ile birlikte yürümesi bir parça riskli bir şey. Aşk bitince ortaklık da bitiyor çünkü. Bu durum çoğu zaman kimsenin hayrına olmuyor ama bazen de tam aksine, iyi sonuçlar doğurabiliyor. Sertab Erener ve Demir Demirkan bunun son örneği oldu. Ben tıpkı Hande Yener – Sinan Akçıl ortaklığının bitişinden sonra Hande’nin silkinip kendine gelmesi gibi, Demir Demirkan’dan ayrılan Sertab Erener’in de bu saatten sonra müzik kariyerine daha iddialı devam edeceğini düşünüyorum.


Demirkan ve Erener’in en verimli zamanları 2003’deki Eurovision başarısına kadar olan dönemdi. O da zirve oldu zaten. Sonrasında takındıkları o asude halleri, o minimalistlikleri, ermişlikleri filan, Erener’in müziğine ve piyasadaki duruşuna genellikle sıkıcılık olarak yansıdı. Zaten Sertab’ı  o süreçte toparlayan da Demirkan’ın değil, Soner Sarıkabadayı’nın şarkıları oldu. Yazılanlar doğruysa, Sertab Erener yeni albümü için Yıldız Tilbe ile çalışacakmış. İşte buna ters köşe denir. Kesinlikle heyecan verici bir ortaklık olacak bu. Bekleyip görelim; zaman ne gösterecek.


Sektördeki bir başka kadın dayanışması da Ziynet Sali ve Sıla ortaklığında kendini gösterecek bu yıl. Sali daha önce de Sıla şarkıları söylemişti ama bu defa yeni albümünü tamamen Sıla’ya emanet etmiş diyorlar. Nitekim yılbaşından önce servis edilen “Bugün Adım Leyla” adlı yeni şarkı çok beğenildi. 


Sıla da tıpkı Yıldız Tilbe gibi çok baskın karakteristiği olan bir şarkıcı ve şarkı yazarı. Sertab Erener gibi kendi yolunu çoktan bulmuş bir şarkıcının Yıldız Tilbe şarkıları söylese bile, ona öykünerek söylemeyeceği çok açık. Ancak Ziynet Sali’nin daha önce seslendirdiği Sıla şarkılarında ondan etkilendiği çok hissediliyordu. Bu engeli aşabilirse, Ziynet Sali’nin Sıla şarkılarıyla kariyerine ivme kazandırması sürpriz olmaz.


KONSERLER, FESTİVALLER

Zaten memlekette doğru dürüst ne konser salonu kaldı, ne de konser organizasyonu. Yazları en azından üniversite festivalleriydi, açık hava konserleriydi derken biraz hareketleniyor müzik dünyası ama kış aylarında neredeyse uykuya yatıyor. Küçük konser mekânlarında tek gecelik programlar, yarı dolu yarı boş salonlarda devam ederken, İstanbul’da Bostancı Gösteri Merkezi, Zorlu Center PSM, TİM gibi birkaç konser salonu da olmasa, halimiz harap.


Yılın ilk önemli etkinliği Uludağ’da yapılacak olan Arçelik Winterfest. 18-22 Ocak, 25-29 Ocak ve 8-12 Şubat tarihlerinde üç dönem olarak yapılacak festival, Ocak-Şubat aylarında yolu Uludağ’a düşeceklere güzel günler yaşatacağa benziyor. Ozan Doğulu, İrem Derici, Ece Seçkin, Arto, Gülşen, Serdar Ortaç, Dj Pete Galinas, Qubicon, Akcent ve Funkerman bu seneki festivalin konukları.


Gazinolardan bahsederken, eski assolistlerin yerine yenilerinin gelmediğini söylemiştim. Eskilerse eskisi kadar faal değiller ne yazık. Yine de ara ara onları dinleme, izleme şansımız oluyor. Geçtiğimiz ay İstanbul Bostancı Gösteri Merkezinde bir konser veren Emel Sayın, 17 Ocak’ta Ankara’da, MEB Şura Salonunda dinleyicilerinin karşısına çıkıyor mesela. Sayın’ı Günay geceleri dışında, böylesi halk konserlerinde de görebilmek sevindirici.


Türkiye’nin dünya çapında tanınan sayılı müzisyenlerinden biri olan Fazıl Say, doğum günü olan 14 Ocak’ta İstanbul Kültür Üniversitesi içerisinde yer alan Akıngüç Oditoryumunda özel bir konser veriyor. 


Farklı müzik deneyimlerine açık olanlar içinse Avea Sıra Dışı Müzik Konserleri kapsamında Türkiye’ye gelecek olan İranlı müzisyen Mohsen Namjoo’nun konserini önerebilirim. Namjoo, 28 Ocak’ta Ankara Congresium’da, 30 Ocak’ta ise İstanbul Kongre Merkezinde vereceği iki konserle Türkiyeli dinleyicileriyle buluşacak. 30 Ocak tarihinde bir başka enteresan alternatif de Suriyeli müzisyen Omar Souleyman’ın Babylon’da vereceği konser.


Dünyaca ünlü opera yıldızı Placido Domingo’yu da unutmamak lazım. Meraklıları, 19 Ocak tarihinde Ülker Sports Arena’da Domingo’yu izleyebilir. 

ARALIK 2014

1 Şubat 2015 Pazar

Mustafa Ceceli Röportajı


2000’li yıllarda Kenan Doğulu, Sezen Aksu, Tarkan, Sertab Erener ve Nilüfer gibi isimlerin albümlerinde aranjör olarak adını duyuran Mustafa Ceceli, ilk kez 2007 yılında yayınlanan ENBE Orkestrası’nın albümünde “Unutamam” adlı şarkıyı seslendirerek şarkıcı kimliğiyle karşımıza çıkmıştı. O gün bugün Türkçe popun yeni nesil erkek şarkıcıları arasında adı ilk sıralarda anılan Mustafa Ceceli’yle geçtiğimiz günlerde piyasaya çıkan üçüncü albümü “Kalpten”i konuşmak için bir araya geldik.  Yıllardır Kanlıca’da yaşayan Ceceli, İstanbul’un elde avuçta kalan son yeşil alanlarından biri olan Mihrabad Korusu’nda ağırladı bizi.