Bu Blogda Ara

15 Mayıs 2011 Pazar

Eurovision Günlüğü 9


Azerbaycan kazandı!.. Ve ben ne kadar kötü bir Eurovision tahmincisi olduğumu bir kez daha görmüş oldum. Elhan bunu defalarca söyledi, Azerbaycan’ın birinci olma ihtimali var dedi. Ama ben zerre ihtimal vermiyordum. Zaten günlüğün dünkü yazısını okuduysanız, Azerbaycan’ın adı bile geçmiyor.


Kötü mü oldu? Elbette hayır; aksine şahane oldu! Kırk yılda bir yaban ellere yarışma izlemeye geldik, iki bayrak salladık, nasılsa her sene dereceye giriyoruz diye hava yaptık falan filan derken finale kalamamak, ne kadar çaktırmıyor olsak da asap bozucuydu tabii. Yıkılmadık, ayaktayız durumunda iken bir anda “green room”da sallanan Türk bayrağını görmek, oylama boyunca Azerilerin aldığı her puanda coşup, hop oturup hop kalkmak ve sonunda aynı bayrağın ekibin solistlerinden Nigar’ın elinde birincilik coşkusuyla sahneye getirildiğine şahit olmak da az şey değildi. Kazanmış kadar olduk desem yeridir.



Türkiye iyi ki finale kalamamış! Resmi olarak açıklanan oylama sonuçlarına göre yarı finali onüçüncü sırada bitirmişiz. Ve onuncu sırada bitirenle aramızda sekiz puan varmış. Yarı finalde Türkiye’ye Azerbaycan ve Arnavutluk 12, San Marino ise 10 puan vermiş. Ufak tefek birkaç puan veren de var. Yani anlayacağınız, zaten finale kalsak da, Yüksek Sadakat’in iddia ettiği gibi ilk beşe filan girmemiz çok zor, hatta imkansızmış. En iyi ihtimalle 10 ile 15 arası bir yerlerde olurmuşuz. Tabii bu durumda, dün gece Azerbaycan’ın birinciliğini kutluyor olamaz, seneye yarışmanın İtalya’nın hangi şehrinde yapılacağını konuşuyor olurduk, o da ayrı mesele.



Türkiye ilk yarı finalde elenince, Avrupa’nın başka başka ülkelerinde yaşayan Türk nüfusunun oyları Azerbaycan’a gitti dün gece. Yani biz finalde yarışıyor olsaydık, kendimize bir faydamız olmadığı gibi Azerbaycan’ın da oylarını bölecektik. “Her şeyde bir hayır vardır,” deriz ya hani teselliye ihtiyaç hasıl olduğunda; hah işte tam da o durum bu durum.


Tabii ki sadece Türk oyları değil Azerbaycan’a birinciliği getiren. Bir kere mahnıları çok yahşiydi. Böyle pamuk şekeri gibi, bembeyaz, köpüklü, yumuşacık, kulağa okşar gibi yerleşen bir şarkıydı. Mugannilerinin hamısı  çok sempatikti ve temaşaları gayet gözeldi.



Yunanistan’ın bir yanı Akdeniz maçosu, bir yanı köprü altı “rapper” sentezi, Rusya’nın demode John Travolta reprodüksiyonu, İrlanda ve Danimarka’nın çok ergen, çok zıpır zıp zıplığı, İsveç’in yandan yemiş Michael Jackson şovu, İngiltere’nin orta yaşlı erkek güzelleri… Şöyle bir arka arkaya geçit yapınca sahneden hepsi, seyircinin ve jürinin neden daha enerjik, daha gürültülü, daha sıçramalı hoplamalı, daha seksi, daha artistik, daha sert, daha melankolik ve daha daha dahasına değil de en basit, belki de diğerlerinin arasında en iddiasız, en samimi durana oy verdiğini anlamak mümkündü aslında.



Geçen sene Almanya adına yarışan Lena kazanınca şoke olmuştum. O şokla hiç listemde olmayan bu şarkının nasıl birinci olduğunu anlamaya çalışırken de Twitter’a şöyle bir cümle yazdığımı hatırlıyorum: “Eurovision’da basitlik kazanır.” Buradaki basitlikten kasıt elbette ucuzluk değil, yanlış olmasın. Karmaşıklıktan uzak anlamında basitlik, anladınız mı? (Artık herkes birbirine bir şey anlatırken “anladın mı” diye soruyor ya her cümlenin sonunda, işte ben o sorunun hastasıyım.)



Nitekim yine basit olan, sade olan kazandı. Üstüne üstlük, herkes kadar politik olacaksak şayet, Özveren’in deyimiyle “Azeri kardeşlerimiz” kazandı!


Ukrayna’ya oy geldikçe malum ülkelerden, sinire kestim gayri ihtiyari. O kadar sıradan, tatsız tuzsuz bir şarkının, sadece sahnenin bir kenarında hatun kişinin biri kumdan şekiller yapıyor diye bir takım ülkelerden, sadece komünizm artığı olduğu için de SSCB kopuklarından puan üzerine puan alıp ilk sıralara yerleşmesi hakikaten sinir bozucuydu. Dün gece Twitter’da biri yazmıştı zaten (kim olduğunu hatırlamıyorum, okuyorsa beni bağışlasın); “Madem birbirinizi bu kadar seviyordunuz, neden parçalandınız, ayrı ayrı ülkeler oldunuz kardeşim?”


Hayır şayet böyle el çabukluğu marifet işler puan getirecekse, seneye biz de Karagöz oynatalım ya da ne bileyim kadının biri bir kenarda ıspanaklı gözleme yapsın, başka biri dantel örsün filan. Bu mudur yani?

Gecenin sonunda bulunduğu yeri en hak etmeyen Ukrayna idi bence.  Ukrayna’nın dördüncülüğü ile İrlanda’nın altıncılığı yer değiştirmeliydi bence. Hala fikrim değişmiş değil. İrlanda ve Almanya’nın şarkıları bugünün popüler müzik anlayışına en yakın, en modern şarkılardı. Buna karşın Almanya’nınki daha Eurovision dışı bir kulvardaydı. İrlanda’nınki ise hem Eurovision için de yeterince renkli olmasına karşın, tahminimce jüri oylamalarından pek puan alamadığı için yeterince yükselemedi.



Yunanistan, Danimarka ve İtalya’nın ilk onda olması şaşırtıcı değil. Ama Fransa’nın onbeşinci sırada kalması şaşırtıcı. Gerçi Fransız şarkıcı, performansı esnasında çok ciddi bir problem yaşadı. Anlayabildiğim kadarıyla monitör kulaklığında ses yoktu ve bu yüzden detone girdi, toparlamakta da zorlandı. Birkaç kez elinin arkaya götürüp, pantolon beline takılı cihazın düğmesini açmaya çalıştı ve bunu kameralar gördü mü görmedi mi bilmiyorum ama biz çok net gördük.



Sanırım sonrasında problem bir şekilde halloldu ki 22 yaşındaki Fransız tenor, şarkısının en azından kalanını toparladı ama ne çare. Tabii listede geride kalmasında bu talihsizliğin etkisi ne kadar onu kestirmek zor ama Avrupalıların bu yarışmada opera duymak istemediğini biz ta 1983 yılında öğrenmiştik zaten; sorsalardı Fransızlara da söyler, hatta yetinmez, “Siz biraz Fransız kalmışsınız galiba,” bile derdik.  


Salonda kıyamet koparan her şarkının oylamadan sağ çıkamadığını ilk yarı finalde Norveç’le test etmiştik. Büyük finalde aynı şey İspanya’nın başına geldi. Arena’da günlerdir en çok dilden dile dolaşan şarkılardan biri olan İspanyol şarkısı, yarışmada ancak yirmi üçüncü olabildi.



Moldovya ve Sırbistan’ın hiç de öngörmediğim şekilde aldığı yüksek puanlara karşın, Rusya’nın ve Finlandiya’nın da daha yukarılarda olmasını beklerdim. İngiltere’yi ise ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Bu sonucu bekliyordum aslında Blue’dan ama bu kadar da beklemiyordum doğrusu. İsviçre ise eski stil şarkılarıyla hak ettikleri kadar puan alıp, sonunculuğa yerleştiler.


Dün gece salondaki atmosfer öyle böyle değildi. Her şarkıda ayrı bir cümbüş, alev şelaleleri, patlayan havai fişekler, yükselen alevler, sis bulutları, konfeti yağmurları ve bütün salonu boydan boya yıkayan muhteşem ışık seli, rengarenk bayraklar, bayraklardan ilham almış acayip tasarımlı kostümler, ışıl ışıl şapkalar, yüz boyaları, flamalar, balonlar… Aklınıza ne gelirse hepsi, binlerce kişilik çığlık çığlığa, coşkulu, gürültülü ama bir o kadar da neşeli ve eğlenceli bir kalabalıkla birlikte Esprit Arena’yı doldurdu dün gece. Televizyonda gördükleriniz, salonda yaşadıklarımızın ya yarısı, ya da yarısından da azıdır; onu da söyleyeyim.


Ama hepsinden daha göz kamaştırıcı olanı, gece boyu süren o teknoloji şovunun doruk noktası, sahnenin arkasını çepeçevre saran “led” ekranın ortadan ikiye bölünüp ayrılması ve arkadan “green room”un çıkması idi bence. Bu sahne tasarımı, oylama için yapılmıştı. Oylama esnasında hem puan tablosunu, hem oylarını açıklayan ülkenin sunucusunu, hem de “green room”da oturan ve heyecandan yerinde duramayan, oy geldikçe sevinen, hoplayan zıplayan, bayrak sallayan finalist ekipleri görebiliyorduk ve bu muazzam görüntü karşısında duyduğum şaşkınlık ve coşku uzunca bir süre geçmedi.



Gecenin sonunda elimizde Türk bayrağı görenler bizi de tebrik ettiler. Kimse kızgın, öfkeli, kırgın değildi. Gece boyunca ön sıralarımızda oturan ve en çok hayal kırıklığı yaşayan “fan” gruplarından biri olan İspanyollar bile bizi tebrik etmekten geri durmadılar. E biz de Azerbaycan birinciliğini sahiplenmeye hazırdık çoktan. Zafer sarhoşluğunu emaneten de olsa yaşamak çok güzel oldu. Biz de elimize bir de Azerbaycan bayrağını alıp, bizi tebrik etsinler diye ortalarda dolanıp durduk. Halimiz görülmeye değerdi.



Daha anlatacak çok şey var. Bu yazının bir kısmını Düsseldorf-İstanbul uçağında, bir kısmını ise gecenin geç bir saatinde nihayet dönebildiğim evimizde yazdım. Yol yorgunluğumu attıktan sonra kalanları anlatacak, dedikoduları, yorumları ve komik anıları da araya sıkıştıracağım. Takipte kalın.


MAYIS 2011

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder